Liefde is leven, leven is liefde

Het is bijna 4 maanden geleden dat Anne ons verliet om naar “het land van beter zijn” te gaan. Tijdens het afscheid werden er zelfgemaakte borden gebruikt om alle bloemen in te steken. Die borden hebben we natuurlijk bewaard, gekoesterd en in onze tuin een permanente plek gegeven.

We hebben de natuur zijn beloop laten gaan. De bloemen verwelkte zoals het hoort. Soms werden er wat bloemen uit gepikt door vroege vogels die materiaal verzamelen voor het bouwen van hun nestjes. Wat over blijft is een prachtig palet van droogbloemen met af en toe nog een verdwaalde button op het bord. Het is een mooi en natuurlijk proces.

Onder het bord heeft Mariette (zij heeft echt groene vingers maar put hier ook troost uit) Lathyrus geplant. [Read more →]

30 mei
Het is vandaag drie jaar geleden dat alles anders werd…..voorgoed.
Drie jaar geleden verloor ‘de Vanzelfsprekendheid’ zijn bestaan…..
Niets is zeker, niets is eeuwig, behalve onze liefde voor Anne en Daan

Deze week is Oma Hoek jarig. Anne vond het altijd leuk bij Opa en Oma. Anne en Daan werden er altijd verwend. Snoepjes eten, bijna zoveel als je kon. De tuin sproeien, wat natuurlijk uitliep op alles nat sproeien wat er in de buurt was. Kliederen met water en zand om daar een speciaal ‘soepje’ van te maken, enfin het mocht allemaal.

Anne mocht Oma erg graag, getuige ook haar bijzondere en ontroerende gedicht dat ze schreef toen ze 9 jaar oud was voor haar verjaardag. Toen wij het allen voor het eerst hoorden schoten de tranen in onze ogen, en het raakte Oma diep. Dit gedicht is zo uit Anne’s hart geschreven, zo mooi en ‘eigen’ wijs. [Read more →]

Lieve mensen,

In deze week reizen we door het land van herinneringen. Niet zo verwonderlijk met de verjaardag van Opa Chris net achter de rug en met de verjaardag van Oma Hoek nog voor de boeg. Mooie herinneringen gaan hand in hand met het gemis.

We lezen  ook graag al die herinneringen die door jullie allemaal zijn toegestuurd naar het ‘boekjevooranne@gmail.com’. Jullie herinneringen aan Anne zijn zo mooi en zo ontroerend. Hieronder vind je de herinnering ofwel de voetstappen die onze Anne achterliet bij Karen. Ingestuurd op 10 februari 2008.

Lieve Mensen,

Onze reis naar de toekomst gaat langs de trekpleisters van het verleden. Zo ook vandaag , waar we de verjaardag van Opa Chris aandoen.
Als Opa Chris jarig is dan trakteert hij al jaren de familie op een etentje.

Vorig jaar hebben we heerlijk gegeten en was het erg gezellig. Anne had voor opa een ‘perpetuum mobile’ geknutseld van kralen, veren, touwtjes. Een soort Dromen vanger.

In 2005 hebben we dat etentje ook gehad. Anne was toen niet zo lekker. [Read more →]

Lieve Mensen,

Wat een lieve en mooie reacties heb ik gehad op mijn gedicht, of liever gezegd mijn gevoel. Het zijn schijnsels van licht die onze donkerste hoeken van het bestaan wat oplichtten. Bedankt daarvoor.
Maar het leven bestaat gelukkig niet alleen uit een donkere kant. De donkere kant is er, we vluchtten er niet voor weg, we ontkennen die niet, nee we doorleven het. Wat pijn en moeite kost, maar wat wel de weg is om hier sterker uit te komen. Het is onderdeel van het geheel, het geheel dat ‘leven’ heet. [Read more →]

Lieve mensen, het heeft even geduurd maar hier zijn wat meer foto’s van de hartverwarmende buttonactie “je woont in mijn hart”. De betrokkenheid, de liefde en het aanstekelijke enthousiasme straalde ervan af. Het gaf ons een bijzonder warm gevoel. Alles is energie, en de energie van al die mensen die aan Anne dachten en nu nog steeds is voelbaar in al onze harten.

Na de vakantie, waarin afleiding ons geholpen heeft, komt het gewone leven hard bij ons binnen. Hoezo gewoon leven, vraag ik mezelf met een buikgevoel van woede af. De woede gaat het verdriet en onze tranen vooraf. De dagen en nachten vullen zich met boosheid en verdriet. En leegte.

Het hele leven wordt niet half gespeeld. Niet alleen het goede, de vreugde, het leven horen daarbij. Het slechte, het verdriet en de dood is de andere helft van het leven. De andere helft van het speelveld van ons bestaan.

Tijd om van me af te schrijven. Zie hier de pennevrucht van mijn verdriet en boosheid, geschreven vanaf de ‘andere helft van ons bestaan’: [Read more →]

Het is eigenlijk iets raars, wij lopen zo vaak langs bomen, niet bewust van wat bomen ons allemaal geven.
De stoel waar we op zitten, het parket waarop we staan, de tafel waar we aan werken, de schaduw en verkoeling die het ons geeft dezer dagen. Het maakt van onze adem die we uitstoten weer zuurstof, geeft ons voedsel zoals peren en appels en geeft ons warmte en sfeer bij de open haard. Het geeft ons rust en hernieuwde energie als we door de bossen lopen of rennen. [Read more →]

Vandaag was het dus Moederdag. We hebben het niet echt gevierd. We waren altijd al wat twijfelachtig in het vieren van Moederdag. En wat heeft iedere moeder nu meer te wensen dan dat haar kinderen gezond en gelukkig zijn.

Alleen Anne knutselde, schilderde of schreef vaak wat voor haar moeder.
Nu, zo zonder onze Anne lukt het niet echt om van deze dag iets heel speciaals te maken.
Het is zoals het is. Daan houdt vreselijk veel van zijn moeder, maar Daan is Anne niet. Daan viert het op zijn eigen manier. En dat is helemaal OK.

Vandaag hebben we moederdag gevierd op het het zonnige strand. Met onze lieve Anne, die in ons hart altijd bij ons is. Maar vandaag denken wij, zit Anne speciaal in het hart van Mariette.