Scooby-doo (Voetstapje uit ‘Boekje voor Anne’)
Lieve mensen,
In deze week reizen we door het land van herinneringen. Niet zo verwonderlijk met de verjaardag van Opa Chris net achter de rug en met de verjaardag van Oma Hoek nog voor de boeg. Mooie herinneringen gaan hand in hand met het gemis.
We lezen ook graag al die herinneringen die door jullie allemaal zijn toegestuurd naar het ‘boekjevooranne@gmail.com’. Jullie herinneringen aan Anne zijn zo mooi en zo ontroerend. Hieronder vind je de herinnering ofwel de voetstappen die onze Anne achterliet bij Karen. Ingestuurd op 10 februari 2008.
Lieve Anne, Al een heel aantal jaar geleden, het moet zo”n ruim 3 jaar geweest zijn, heb ik jou voor het eerst ontmoet. Ik had al veel over jou gehoord, je zat in de klas van mijn moeder, juffie Saskia. Ze vertelde veel over haar klas, en ook over wat jullie deden en over voornamelijk jou. En wat een bijzondere klas ze had en wat een fijne leerlingen. Zo had ze het idee gekregen om jou Anne en je vriendin Laura eens uit te nodigen om lekker bij haar thuis even in de tuin te werken en daarna pannenkoeken te eten samen met juffie. Saskia had dit aan ons verteld en natuurlijk kwamen wij dan ook even langs, ik moest pannenkoeken bakken want als het om eten gaat – dan dacht Saskia – dat kan Karen het beste.Maar goed, Sasja en ik met onze kinderen ( juffie had toen 4 kleinkinderen: Fleur, Isa, Tijn en Daan) naar jullie toe. Ik zag je meteen, je viel op, zeer zeker omdat je echt een mooi meisje bent, maar vooral omdat je rustig was,maar toch niet echt verlegen. En er kwam en soort van warm gevoel bij je binnen als jij in de buurt was, heel apart omdat je dat niet echt verwacht van een kind maar wel aangenaam. Ik dacht nog bij mezelf, hoe moet ik pannenkoeken bakken, wie let er dan op mijn kinderen.. maar al meteen nam je het voortouw, je deed het heel lief en rustig, je vertelde dat je aan het scooby-doo-en was. Ik vroeg je wat je allemaal al kon, je legde mij het uit. Toen wilde Isa en Fleur het ook leren, ik dacht nog daar hebben die meiden echt geen zin in om dat allemaal uit te gaan leggen maar nee hoor, op de grond omringd door hele bergen scooby-doo touwtjes ging Anne aan de slag. Ze had er echt plezier in, geduldig legde ze het Isa en Fleur uit, het was een mooi gezicht. Toen we naar huis zouden gaan wilden Fleur en Isa graag hun vlecht werkjes mee nemen. Ik probeerde ze uit te leggen dat het niet onze spulletjes waren, maar Anne zei meteen dat ze ze mochten houden. ( het gekke was op de dag dat Anne naar het “land van beter gaan” ging, Isa met haar tasje naar beneden kwam en de gehele dag aan het vlechten was met de scooby-doo, waar ze daarvoor echt al een aantal jaar niet meer mee had gespeeld!) Even later Sasja en ik ook op de grond erbij en we hadden het gezellig,lekker kletsen en wij vroegen naar van alles over school en juf natuurlijk. Anne gaf mij en ook mijn kinderen het gevoel dat ze konden zijn wie ze zijn, warmte en een bepaald gevoel van zo is het goed. het was fijn! en dat zal ik nooit vergeten. Later, toen ik hoorde dat je voor de eerste keer ziek was, heb ik je weer gezien met je papa en mama bij juffie, het gevoel was weer het zelfde als de eerste keer. Ik was wat gespannen, wat zeg je tegen een kind dat zo ziek is,…maar jij was blij met ons cadeautje en straalde kracht uit, we waren er stil en ontroerd van toen we thuis waren. Ik was toen kort daarna zwanger van ons 3e kindje, ik heb toen nog gedacht aan jouw naam, omdat je zo veel indruk maakte op mij ( ook je ouders trouwens) en dat ik stiekem hoopte dat mijn kinderen ook zo zouden worden, maar uiteindelijk werd het een andere naam mede omdat er geen 2e Anne kan zijn, en omdat ik natuurlijk ook zo iets niet kan opleggen, en dat vond ik een beetje gek van mezelf… Dag lieve engel Anne, vergeten zal ik je niet….
Karen
3 comments
Wat een mooie herinnering en wat fijn om dit soort momenten na te kunnen lezen!
Ik denk nog steeds aan jullie!
Liefs Elya
De maan, de dag
de zon, de nacht
zo’n klein verschilletje
altijd raast het je voorbij
soms schrik je, hoe snel ’t gaat
maar tussen de maan en dag
is Anne weggevolgen
dan word het weer dag,
en ook de zon schijnt weer
nog feller en mooier
want net dat mooiste lichtje
is die nacht gekomen
om de mooie zon
nog feller te maken
en de liefde uit te stralen
maar niks is meer hetzelfde
na die ene nacht..
super mooi verhaal.
zo zie je maar, dat anne bij alle mensen die ze gekend heeft, een indruk heeft gemaakt.
altijd fijn om zoiets te lezen.
Liefs.
nienke
Leave a Comment