Buiten en binnen
Na de vakantie, waarin afleiding ons geholpen heeft, komt het gewone leven hard bij ons binnen. Hoezo gewoon leven, vraag ik mezelf met een buikgevoel van woede af. De woede gaat het verdriet en onze tranen vooraf. De dagen en nachten vullen zich met boosheid en verdriet. En leegte.
Het hele leven wordt niet half gespeeld. Niet alleen het goede, de vreugde, het leven horen daarbij. Het slechte, het verdriet en de dood is de andere helft van het leven. De andere helft van het speelveld van ons bestaan.
Tijd om van me af te schrijven. Zie hier de pennevrucht van mijn verdriet en boosheid, geschreven vanaf de ‘andere helft van ons bestaan’:
Lieve Anne,
Buiten schijnt de zon, die de aarde doet verwarmen en verlichten,
binnen in mij huist de kilte, de kou van mijn nieuwe bestaan,
proberend het gat tussen binnen en buiten slechts te dichten.
Buiten gaan de mensen zijn en haar gang, het gaat gewoon door,
binnen in mij is het hart wat tikt, maar de tijd staat hier stil….
De aanvang van de dag en de nacht vindt er geen gehoor.
Buiten zie ik mensen bewegen, druk en verwachtingsvol,
ik verwacht niet veel meer, tref slechts leegte aan,
een roepende in de woestijn, en wat ik zeg klinkt hol.
Van buiten lijkt alles nog hetzelfde, hetzelfde herhaald,
Van binnen is niets meer wat er eens nog was,
verscheurd, kapot gemaakt, op een hoop en hup vermaalt.
Buiten zet ik je foto’s goed en steek ik de kaarsjes voor je aan.
Binnen wil ik slechts bij je zijn, ik zou naar je toe willen sluipen,
maar het is mijn liefde voor Daan en Jet die me niet laten gaan.
Van buiten, ach wat buiten, wat doet het er nog toe, duh
Ik wil alleen bij jou zijn lieve Anne, ik mis je zo …..
ik kruip diep in mezelf, rol me op in mijn hart, en kus je
©Fred van Hoek
14 comments
kippenvel…
zelfs bij iemand die het gevoel niet kent om iemand van dichtbij te verliezen, na een oneerlijke strijd die aan is gegaan door een dapper meisje, maakt dit gedicht een boel los. ik zit met tranen achter mijn computer omdat ik een heel klein stukje van jullie gevoel binnen krijg, de machteloosheid die woede en verdriet veroorzaakt. lieve fred wat ontzettend mooi en anne mag trots zijn op zo’n papa die volhoudt voor zijn kleine meisje boven, zijn mannetje en zijn vrouw!
kom op!
Lieve Fred,
De wereld draait door en soms zo snel dat het lijkt alsof we hem hem niet meer bij kunnen houden. De dagen volgen elkaar zo snel op alsof het niets is, alsof het niets is dan Anne er niet meer is.
Waarom draait hij door, waarom bleef hij niet stil staan toen Anne er nog was. Waarom bleef hij niet gewoon in harmonie stil staan… Dat het altijd dag zou blijven, en Anne.. dat Anne onze seizoenen zou zijn, lente, zomer, winter, herfst.
Het “zijn” van Anne is voorbij, maar Anne “IS”!,
is elke zuchtje wind, elke zonnestraal, regendruppel, elke lach, elke traan is de zee de zon de maan. Anne is vooral in ons hart, in ons eeuwige zijn.
Wanneer dit soort verdrietige dingen gebeuren, bestaat er volgens mij geen tijd meer. Alles is en alles was. Voor altijd.
probeer open te staan voor het buiten zijn.. want ook daar is Anne! Misschien meer dan je denkt.
Veel liefs en liefs en liefs!
er is geen verschil; slechts een groter geheel
Lieve Fred
Wat ik voel bij het lezen van jou verhaal is niet onder woorden te brengen, daarom stuur ik duizend gedachten naar je toe. In de hoop dat die je helpen om deze vreselijke pijn te doorstaan.
Wat een duivels dilemma om verscheurd te worden door het verlangen naar Anne te gaan en bij Daan en Jet te willen blijven.
Maar het verlies dat je hebt geleden is ook niet te bevatten. Het is het aller ergste wat een mens kan overkomen.
En het verdriet mag er zijn, moet er zijn zelfs, want elke keer weer als je door het diepste dal bent gegaan is er een piepklein stukje veroverd voor een nieuwe toekomst
Weet dat jullie er niet alleen voor staan. En hopelijk kunnen al die mensen die van jullie houden en elke dag aan jullie denken en met jullie meeleven, de energie en de kracht genereren om jullie te helpen deze pijn eens dragelijk te maken.
Tot in het diepst van onze ziel geraakt. We leven zo ontzettend met jullie mee, niet in woorden te vatten.
Liefs,
Fam. van Osch, Gilze
Gevoelens,
Zo begrijpelijk
Zo herkenbaar
maar oh, zo pijnlijk.
Leven is liefde
en liefde blijft leven
want liefde blijft leven
tot in de dood
Liefde is hier
en liefde is ‘daar’
want liefde rond Anne
is onmetelijk groot
Lieve Fred, Mariëtte en Daan,
het is zo herkenbaar die pijn van het gemis.
Bij deze blazen wij een grote wolk van liefde, steun en wat warme zonnestralen jullie kant op.
Anne is elke dag nog in onze gedachten.
Veel liefs,
John Cristel Jordi en Noa Lokhoff
Sinds vorige week ligt mijn overbuurjongetje van 1 in het ziekenhuis. hij heeft gelukkig geen leukemie, maar een ontsteking in zijn arm. Woensdag zijn we even op bezoek geweest, in het Amphia. Daar waar Anne ook heeft gelegen. Als mijn broertje en zusje thuis zijn van school, gaan we weer op bezoek. ik zal (weer) aan Anne moeten denken als ik het ziekenhuis binnenloop.
‘ toen zij stierf, nam ik afscheid van een levende en begroette een onsterfelijke’ vrij naar een qoute van Victor hugo (als ik het goed heb)
een stap per dag. soms misschien niet eens, maar stilstand of juist het willen hollen naar wat achter je ligt. maar toch:fysiek een stap vooruit,of je nu wilt of niet. een stap verder van het ziekteproces, het sterven, en tegelijkertijd een stap dichter bij haar onsterfelijke herinnering voor jullie. totdat op een dag, hoe onmogelijk dat nu nog lijkt, binnen en uiten elkaar wat nader zijn. Dat de zon schijnt en je oprecht, in je binnenste, voelt dat het okay is, dat je mag genieten van die zon. Dat Anne dat gewild zou hebben.
liefs van onsx
Ik ben diep geraakt. Ik leef, nog steeds en voor altijd, intens met jullie mee. Zie Anne in alle mooie dingen om jullie heen, want Anne IS alle mooie dingen om jullie heen. De traan die soms vloeit is het levenswater dat jullie weer kracht geeft om door te gaan. Voor elkaar, én voor Anne.
Liefs..
Anne, waarom moest je uit ons midden?
waarom moest je nou zo gaan?
Anne, waarom is ’t leven zo oneerlijk?
Anne, waarom jij ?
wat heb jij misdaan?
Je kon echt niet meer winnen
Maar je ging de strijd wel aan
Wij konden alleen maar bidden,
Maar je moest gaan van ’t bestaan
Naar het land van beter zijn
Die gedachte is een troost
Want Anne heeft daar geen pijn
Lieve Fred, Marriet en Daan,
Jullie verdriet voel ik intens overkomen. Ik heb veel respect en bewondering voor de wijze waarop jullie omgaan met je verdriet en boosheid. Ik denk dat Anne jullie ziet worstelen met de boosheid en het verdriet maar ook wil dat je doorgaat met het leven tussen de dingen.
Henk
Lieve Fred, Mariette en Daan,
Nog steeds en alweer lees ik de ontroerende berichten op de site voor Anne.
Ik wil jullie het volgende meegeven.
Geniet van alle mooie dingen om jullie heen. Niet alleen van grootse gebeurtenissen, maar ook van de kleine dingen. Een vlinder in de tuin, een fluitende vogel, een mooi liedje op de radio.. Niet alleen omdat Anne dat gewild had, maar ook omdat alles wat mooi is, Anne is. Bijzondere mensen sterven niet. Ze gaan wel, maar blijven toch.. voor altijd. Anne is de zon die de laatste tijd weer zo mooi straalt, Anne is de roos die zo mooi bloeit.. alles is liefde en Anne is de liefde, dus Anne is alles. In al het moois zit een stukje liefde van Anne, en dus een stukje Anne. Ik ben er van overtuigd dat al het moois dat hier op aarde te zien en te vinden is, er niet voor niets is. Wanneer iemand van ons naar het ‘land van beter zijn’ is vertrokken, naar daar waar het allemaal ooit eens begon, laat diegene een grote leegte achter, maar tegelijkertijd ook een grote wolk van liefde. Die liefde blaast ze uit over al wat mooi is, en zo laat Anne jullie en ieder die haar dierbaar was, nu extra genieten van de mooie momenten en dingen in het leven. Probeer die wolk van liefde om jullie heen zoveel mogelijk te benutten om alles een beetje draaglijker te maken en om nét de kracht te vinden die soms ontbreekt. Haar werk, haar kracht, haar interesse voor het leven. Haar moed, zo sterk. Ze heeft er alles voor gegeven. Nu heeft Anne haar interesse voor het leven overgedragen aan jullie. Jullie gaan door met het ontdekken van de wereld, voor Anne. Omdat zij altijd bij jullie is, en omdat jullie zijn en doen wat Anne gewild had, zal Anne’s liefde altijd blijven voortleven. Ik weet zeker dat Anne vanuit haar eigen wolk lachend naar beneden kijkt, en weet dat het goed zal gaan.
Ik ben trots op jullie.
Liefs,
Kirsten
Leave a Comment