Buttonfoto’s
Lieve mensen, het heeft even geduurd maar hier zijn wat meer foto’s van de hartverwarmende buttonactie “je woont in mijn hart”. De betrokkenheid, de liefde en het aanstekelijke enthousiasme straalde ervan af. Het gaf ons een bijzonder warm gevoel. Alles is energie, en de energie van al die mensen die aan Anne dachten en nu nog steeds is voelbaar in al onze harten.
En wat hebben jullie dankzij deze actie veel zeer ernstig zieke kinderen kunnen helpen dmv Wi spelcomputers en spellen. Maar natuurlijk ook nog voor onze Anne en ons.
We denken er nog vaak aan terug en het geeft ons dan een heerlijk warm gevoel. Een gevoel van betrokkenheid en samenhorigheid. Een gevoel van “Anne, je staat niet alleen in je gevecht” Anne stond niet alleen in haar gevecht, ze werd omringd door honderden lieve mensen om haar heen.
De foto’s zijn nog niet compleet. Sommige foto’s zijn uit veiligheidsoverwegingen niet gepubliceerd. Maar dat betekent niet dat we de mensen rondom het koninklijk huis niet ontzettend dankbaar zijn, voor wat zij gedaan hebben voor Anne en de andere kinderen in het LUMC.
Natuurlijk geld dit voor idereen die met ziel en zaligheid een kleine of grotere bijdrage heeft geleverd. Van alle uithoeken in Nederland. En van van Gilze en Breda, Van de NHTV, Fontys en Avans. De KLPD en de plaatselijke politie. Van de Jacintaschool, de Rudolf Steinerschool en het Michael-college. Alle lieve families, alle kinderen ja wie niet eigenlijk.
Tja, waar zijn dan de foto’s: die vind je als je links op de pagina onder het menu naar buttonactie gaat.
3 comments
Zoveel herinneringen komen terug bij het zien van de buttonfoto’s: Al die flauwekul die we op het gastenboek plaatsten (alles om Anne te laten lachen was het motto) waardoor een aantal mensen een kijkje in elkaars leven konden nemen. (mij is vaak gevraagd hoe ik die verhalen bij elkaar verzon, en dan moest ik met schaamrood op de kaken bekennen dat ik er niets van verzon, ik leid gewoon een merkwaardig bestaan)
Ik weet dat Anne al die verhalen van iedereen ontzettend leuk vond.
Toen het idee (n.a.v. een grapje op het gastenboek) ontstond om buttons te gaan verkopen en vooral ook foto’s te maken van mensen die een button droegen (liefst een grappige foto) had niemand kunnen bedenken wat daar uiteindelijk uitkwam.
Natuurlijk was het geweldig dat we ons doel behaalde, een wii voor achter de glazen wand, wat, zelfs 6 wii’s uiteindelijk. Maar het hoofddoel; foto met button om Anne te vermaken, maakte bij mij nog veel meer los.
De warme en bijzondere mailtjes die volgden. De activiteiten die op touw werden gezet om meer buttons te verkopen, allemaal verbaal voer voor Anne & fam.
Ze genoten van de verhalen over al die acties, positief nieuws in zo’n zware tijd, ik voel me bevoorrecht dat ik de verteller mocht zijn.
En niet alleen het wii budget groeide door de buttonactie, ook ontstond er een warme vriendschap. Nog steeds kijk ik blij, positief en enthousiast terug op de buttonactie en op alles wat het iedereen gebracht heeft.
Het werd zo visueel dat Anne er niet alleen voor stond.
Overal waren die buttons, iedereen droeg Anne in en op z’n hart.
Maar wat ik met heel mijn hart gewenst heb, nl. dat door al die positieve energie Anne beter ‘gewenst’ zou worden, dat dat niet gelukt is vind ik ontzettend verdrietig.
Voor Anne, want er is nog zoveel te doen, maar ook voor iedereen die haar moeten missen.
Ook had ik zo graag Anique voor dit verdriet willen hoeden.
Op deze leeftijd met de dood van een vriendinnetje te moeten worden geconfronteerd, het zou niet moeten mogen,…
Voor mij is het leven na het overlijden van Anne verandert:
Alles wat ik eigenlijk ooit had willen doen ga ik ook maar eens doen.
Ik wil me niet meer door angst, onzekerheid, of praktische bezwaren laten weerhouden, maar er vol voor gaan.
Morgen kan het voorbij zijn.
Ik weet zeker dat Anne goedkeurend op haar wolk naar benenden kijkt als ze ziet hoe jullie, hoe wij het doen.
Door het zo zorgvuldig onderhouden van de website Fred, heb je veel mensen met onzichtbare draadjes aan elkaar verbonden.
Een enorm sterk web, waarin jullie je geborgen kunnen weten.
En wij ook,…
Hallo Fred Mariette en Daan
Ik heb veel respect voor jullie, evenals voor jullie site. jullie hebben de steun nodig, en zoals Fred enkele maanden al beschreef : ’t zijn de lichtpuntjes in de donkere tijden die het voor ons nog draaglijk maken’
Dat besef is er nu zeker, en el berichtje, elk briefje, elke reactie is zon lichtpuntje, als er zóveel lichtpuntjes komen, komt er een horizon ( zó groot) van licht die jullie liefde aan Anne zal geven. die jullie leven weer zal proberen te kleuren, dat jullie leven draaglijker maken. want jullie verdienen dit, en niemand meer.
Ik zou alleen graag nog meer over het kopje : ‘over Anne’ willen lezen, hoe haar lichtpuntjes waren. veel respect voor jullie en de site. Anne woont in mijn har en ze zal daar nooit meer gaan
-xxx-
de quote:
‘ ik huil om een dode, ik begroet een onsterfelijke’
Victor Hugo schreef dit toen George Sand, een van zijn beste vriendinnen en een beroemd schrijfster, overleed.
Leave a Comment