Het is even stil geweest met mijn blog.
Komt toch wel omdat het 4 jaar geleden is dat deze tijd een moeilijk tijd voor ons werd.

Een uitspraak van Anne speelt nu heel vaak door mijn hoofd in deze periode. 4 jaar geleden toen het er slechter uit begon te zien, zei Anne, toen ik naast haar in bed lag, drie weken voor haar heengaan, “Papa, ga nooit meer weg”.

Liefje, ik ben nooit meer van je weg gegaan. Vanaf dat moment ben ik 24 uur per dag, 3 weken lang naast je gaan liggen, heb je handjes vast gehouden, je gestreeld en geknuffeld, je, je omarmt, alles.. uiteindelijk stierf je in mijn armen liefje..

“Ga nooit meer weg, papa” zei je. Liefje, ik ben nooit meer weggegaan van je.. ook nu niet .. Nog steeds omarm ik je, voel ik je , streel ik je, ben ik er voor je. Ik ben bij je, altijd.. Je woont in mijn hart lief.

Dag lieve Anne, Hou zoveel van je..