Posts from — oktober 2011

Lieve mensen,

Aanstaande woensdag 2 november (allerzielen) wordt de documentaire ” Laura & Anne 4ever” weer op Tv uitgezonden (Ned 3 15:30 – 15:45) Tevens wordt er in de Telegraaf en in de VPRO gids aandacht aan geschonken.

Toevallig, nu ik net weer meer ‘bezig ben” met Anne, zie de laatste posts, komt ze dus ook weer op TV. Het is en wordt heftig emotioneel voor me, maar ook heel mooi. Ik ben trots op Anne, Daan en Laura.

XXX
Een trotse papa

Soms heb je dat.. dat je geraakt wordt door een woord, of een rij van woorden. Mooie woorden die je inspireren en die je net dat duwtje in de rug geven als je het nodig hebt. Die je mondhoeken doen krullen en net even je ogen laten glinsteren.

En eigenlijk weet je ze wel, die woorden, weet je de wijsheid die in die woorden zit verscholen, maar je kan er op dat moment niet bij. Alsof ze zijn verdwenen in de mist van je verdriet. Of achter het behang van je tranen.

En weet je, ze zijn altijd goed ge’timed’. Ze komen op het juiste moment.

Vandaag zei iemand tegen me: ” dat Anne pas dood is als IK haar ben vergeten”.. Wat een geruststellende gedachte.

Fred

Met de kunst van het loslaten probeer ik weer ruimte te scheppen voor mezelf. Ik zal Anne nooit emotioneel en spiritueel loslaten. Ik ben verbonden met haar. En ik voel haar aanwezigheid.

En het verdriet, waarvoor ik me nooit schaam, heb ik denk ik doorleefd. En het verdriet zal ook nooit ophouden. Het komt als het er is. En dat laat ik toe. Hoewel mijn tranen dan over mijn wangen lopen verdrink ik niet in mijn verdriet. Of zoals ik het vaker zeg, ik schraap de bodem, maar zak er niet door heen.

Ik geloof dat het leven loslaten is. Loslaten van zekerheden, loslaten van verwachtingen, loslaten van geliefden, loslaten van je ego. Het levert altijd een beetje angst op terwijl ik juist in liefde wil leven. Maar soms ben je gewoon even moe van het moeten loslaten. En wil je gewoon wel even vasthouden.

Ja.. wat zou ik graag Anne nog eens willen vasthouden.

En soms kruipt bij met het gevoel dat Anne vergeten wordt. Het is al weer drie en een half jaar geleden hoor ik dan. Maar voor mij is het als een dag van gisteren. En dan rijmt de werkelijkheid niet met mijn werkelijkheid.

Ik geloof ook dat loslaten een proces is om te leren. Een waar ik dus middenin zit. En een die natuurlijk per definitie niet lineair verloopt..
En ik geloof ook dat ik steeds krachtiger wordt… in het leren loslaten, in het leren leven.. en leven is liefde zoals Anne dat zo mooi zei.
En juist haar kracht en inspiratie, ja.. die laat ik nooit los. Die bieden mij houvast.. voor de rest van mijn leven..

Dank je Anne voor alles,

XXX
Je Papa

Lieve Anne,

Ik ben een tijdje niet zo actief geweest op je blog. Het is mijn ‘struggle’ met loslaten.
Loslaten om verder te gaan.. wetend dat je in mijn hart woont…
Maar vergeten.. nee dat nooit.. al lijkt dat misschien zo.. de wereld draait immers door…

Hou van je lief.. overal en altijd..
Mis je lief…