Soms heb je dat.. dat je geraakt wordt door een woord, of een rij van woorden. Mooie woorden die je inspireren en die je net dat duwtje in de rug geven als je het nodig hebt. Die je mondhoeken doen krullen en net even je ogen laten glinsteren.

En eigenlijk weet je ze wel, die woorden, weet je de wijsheid die in die woorden zit verscholen, maar je kan er op dat moment niet bij. Alsof ze zijn verdwenen in de mist van je verdriet. Of achter het behang van je tranen.

En weet je, ze zijn altijd goed ge’timed’. Ze komen op het juiste moment.

Vandaag zei iemand tegen me: ” dat Anne pas dood is als IK haar ben vergeten”.. Wat een geruststellende gedachte.

Fred