Houvast en loslaten

Met de kunst van het loslaten probeer ik weer ruimte te scheppen voor mezelf. Ik zal Anne nooit emotioneel en spiritueel loslaten. Ik ben verbonden met haar. En ik voel haar aanwezigheid.

En het verdriet, waarvoor ik me nooit schaam, heb ik denk ik doorleefd. En het verdriet zal ook nooit ophouden. Het komt als het er is. En dat laat ik toe. Hoewel mijn tranen dan over mijn wangen lopen verdrink ik niet in mijn verdriet. Of zoals ik het vaker zeg, ik schraap de bodem, maar zak er niet door heen.

Ik geloof dat het leven loslaten is. Loslaten van zekerheden, loslaten van verwachtingen, loslaten van geliefden, loslaten van je ego. Het levert altijd een beetje angst op terwijl ik juist in liefde wil leven. Maar soms ben je gewoon even moe van het moeten loslaten. En wil je gewoon wel even vasthouden.

Ja.. wat zou ik graag Anne nog eens willen vasthouden.

En soms kruipt bij met het gevoel dat Anne vergeten wordt. Het is al weer drie en een half jaar geleden hoor ik dan. Maar voor mij is het als een dag van gisteren. En dan rijmt de werkelijkheid niet met mijn werkelijkheid.

Ik geloof ook dat loslaten een proces is om te leren. Een waar ik dus middenin zit. En een die natuurlijk per definitie niet lineair verloopt..
En ik geloof ook dat ik steeds krachtiger wordt… in het leren loslaten, in het leren leven.. en leven is liefde zoals Anne dat zo mooi zei.
En juist haar kracht en inspiratie, ja.. die laat ik nooit los. Die bieden mij houvast.. voor de rest van mijn leven..

Dank je Anne voor alles,

XXX
Je Papa