Na de vakantie, waarin afleiding ons geholpen heeft, komt het gewone leven hard bij ons binnen. Hoezo gewoon leven, vraag ik mezelf met een buikgevoel van woede af. De woede gaat het verdriet en onze tranen vooraf. De dagen en nachten vullen zich met boosheid en verdriet. En leegte.

Het hele leven wordt niet half gespeeld. Niet alleen het goede, de vreugde, het leven horen daarbij. Het slechte, het verdriet en de dood is de andere helft van het leven. De andere helft van het speelveld van ons bestaan.

Tijd om van me af te schrijven. Zie hier de pennevrucht van mijn verdriet en boosheid, geschreven vanaf de ‘andere helft van ons bestaan’: [Read more →]