Liefde is leven, leven is liefde

Hoi liefje,

Onze vakantie loopt zo zachtjes aan naar het einde toe. We hebben van stichting Gaandeweg een weekje vakantie gekregen in Zeeland.  Dat was een heerlijke week om van elkaar te genieten met jou lieve Anne heel erg in ons hart en in ons midden.

We zijn ook langzamerhand begonnen met je kamer op te ruimen, dat doen we samen met je twee beste vriendinnen: Laura en Rosemarijn.  Zij weten vaak nog de verhaaltjes te vertellen die bij je spulletjes horen….je begrijpt…we doen dat rustig aan…elk ding heeft zijn herinnering….een herinnering aan je kleurrijke leven..we nemen er de tijd voor …

Dag liefje

24 juli 2007 stortte onze wereld opnieuw in. De klap kwam eigenlijk nog harder aan als de eerste keer. Vanuit het heerlijke vakantieland Italie lag je een dag later in het ziekenhuis van Leiden. Van prachtige vergezichten ineens kijkend naar een blinde muur vanuit je ziekenhuisbed.  Van de dromen die je had ineens naar de harde realiteit, om te overleven. Van het zorgeloze kind zijn ineens nadenken over je eigen leven en de mogelijke dood.  Maar wat geen verschil maakte was je levenskracht, je optimisme, je humor, je zijn. Die straalde door alles heen. Daar moet ik nog vaak aan denken als ik het moeilijk heb. Ook nu weer. En die gedachte aan je verwarmt dan mijn hart schatje. Dank je liefje. Voor alles…

Hoi Liefje….

Daan heeft zijn laatste schooldag gehad. Zijn rapport is mooi en hij gaat dus over naar de 2de klas.   Net zoals jij toen…….

Ja, de vakantie is begonnen, maar liefje, het vakantiegevoel is er niet meer….Ok, op vakantie kan ik mijn werk achter me laten…maar mijn pijn en mijn verdriet neem ik altijd mee….waar ik ook ben. Het gemis gaat niet op vakantie, het klijft aan me net zoals de liefde die ik voor je heb.

Ik realiseer me dat ik je niet alleen mis…maar ook bv je hartsvriendinnen Laura en Rosemarijn. Ook voor hun is een vakantie zonder jouw aanstekelijke lach, je droge humor en je liefdevolle aandacht een andere vakantie geworden. Een vakantie waarin het gemis een plaats heeft ingenomen.

Maar vergis je niet schatje..de andere kant is dat ik nog steeds iedere dag weer energie krijg als ik je lach hoor in mijn oor, je liefde voel in mijn hart, je blik in je ogen mij weer doen smelten van geluk, je hand weer voel in mijn hand. “Walking in the rain with te one i love”…schiet me te binnen. Ja schatje..als het straks gaat regenen ga ik buiten staan en denk aan jou…alsof we samen door de regen rennen….dat is mijn vakantiegevoel…

Hou van je moppie….

Twee jaar geleden, eind juni 2007 zong Anne in het schoolkoor.
We zijn naar het optreden gegaan en het was erg mooi.
Een liedje vond Anne erg mooi en speciaal om te zingen…”My heart will go on”.

Nog geen maand later lag Anne in het ziekenhuis……
7 maanden later werd dit liedje ontroerend gezongen door haar klasgenootjes tijdens de afscheidsdienst van Anne.

Nu, afgelopen week, twee jaar verder, zingt Daan in hetzelfde schoolkoor, net zoals Anne toen….
Weer wordt het ‘my heart will go on” gezongen….voor ons is dat lied te heftig…het gedraagt zich als een snelweg naar ons gemis en verdriet…

Daan, je deed het voor Anne zei je….je deed het fantastisch….

You’re here, there’s nothing I fear
And I know that my heart will go on
We’ll stay forever this way
You are safe in my heart
And my heart will go on and on

Lieve mensen,
De film van Anne en Laura loopt nog steeds goed.  Hieronder een stukje uit een mail van Susan (de regisseuse van de film)

“Ik heb leuk nieuws. Anne gaat nu ook Zuid-Amerika veroveren!

Wie had dat gedacht. Zo mooi! De film heet daar: ‘Laura y Ana para siempre’.

Ik kreeg er kippenvel van, ik weet niet goed waarom, maar dat geeft niet.

Anne begint haar tournee in Uruguay op het Divercine kinderfilmfestival.

Daarna volgen nog zes andere landen in Zuid-Amerika”.

We vinden het fantastisch dat Anne en Laura hun verhaal van hartsvriendschap ook daar mogen laten horen.

En ook wel bijzonder, ze reist zo nog de hele wereld over.

Lieve Anne,

Ik heb even wat minder van me laten horen. Niet dat ik niet aan je denk, integendeel……
Maar de laatste weken vallen wat zwaar…je missen doet zo’n pijn…
en, lief schatje, het lijkt of dat missen steeds erger wordt…

Ik voel me gespleten….aan de ene kant; werkend, genietend, bewust in t levend staand, maar aan de andere kant…eenzaam maar niet alleen, hartverscheurend leeg van binnen, mijn ziel huilt de hele dag… [Read more →]

Lieve Anne,

Oma Hoek is vandaag 80 jaar geworden.   5 jaar geleden schreef je dat mooie gedicht. We waren tot tranen ontroerd toen jij dat voorlas op Oma’s 75 ste verjaardag. Zo indrukwekkend mooi, zo intens lief,  zo echt, zo jij….

Nu, vandaag zijn we ook weer ontroerd, maar ook met tranen van verdriet……tranen als indrukwekkende parels van onze liefde die we voor je voelen…..

Dag liefje, vier je mee……

Lieve Oma,
Als zonnestralen dansen in jouw ogen,
gaat er een klein lichtje door mijn hart.

Ik kijk naar ze, ik vind ze fijn,
ze geven me plezier om met jou te dansen,
ze geven me inzet om dit te doen.

Ik heb me nog nooit zo fijn gevoelt,
Jouw ogen twinkelen in de donkere nacht,
Ik zie ze soms heel dichbij, soms heel ver weg.

Ik zie jouw gezicht als de zon in de bron van de aarde.
Die mij volgt tot aan de overkant.

Jij oma leert mij hoe ik het later van jou over kan nemen.
Dan kijk je me met een opgewekt gezicht aan en zegt:
Jij zult altijd mijn kleine meid zijn, ik zal je volgen tot aan de overkant,
want met een blij gezicht kun je overal met me mee
waar je ook bent.

xxx Anne van Hoek

Hoi Liefje,

Het 2de jaar is veel zwaarder zeggen ze vaak. Kan dat dan nog vraag ik me wel eens af.
Nog zwaarder? Ja, dat kan dus…..

Ik realiseer me steeds meer dat mijn geluk een glazen plafond heeft. Hoe gelukkig ik ook wel eens ben, of wordt, ik zal nooit meer zo gelukkig zijn als toen met jou erbij liefje. Never…..

En als ik me dat zo realiseer, liefje, dan heb ik dus al de gelukkigste 14 jaar van mijn leven gehad.
Raar he moppie.

Ik kruip maar weer uit mijn hoofd en naar mijn gevoel. Dan heb ik het gevoel dat ik het meeste leef en het dichts bij jou ben.

Dag Liefje.

Hou van je !!!!

PS: reactie op bericht uit het gastenboek: De naam van AnneSophia is idd een samenvoeging van Anne en het Sophia kinderziekenhuis. 6 juni 2005 is daar dit blog gestart.   www.anne.nl was bezet en we vonden dit een mooi alternatief.

Hoi liefje,

We zijn een weekje in Italie geweest. Via Lago Maggiore, waar jij vlak voordat je weer ziek werd zo enorm van genoot, naar Toscane.

Anne, je was verliefd op Italie. En juist deze vakantie hadden we je in het vooruitzicht gesteld als je weer beter was.  Op naar je favoriete Italie. [Read more →]

“Hoe gaat het met je?”

Is zo’n beetje de meest gestelde vraag die we krijgen. En ook wel een hele moeilijke. Dat was die altijd al. Zo’n vraag die veel te open is, en geworden is tot op z’n best een retorische opmerking. Ik wed dat de meesten het antwoord nog wel horen maar niet echt meer luisteren naar het antwoord.

Maar nu, pak ik zo’n vraag veel persoonlijker op. En lijkt of de vraag meer met echte interesse gesteld is. Maar ja, nu het antwoord nog. [Read more →]