Hoe gaat het met je?

“Hoe gaat het met je?”

Is zo’n beetje de meest gestelde vraag die we krijgen. En ook wel een hele moeilijke. Dat was die altijd al. Zo’n vraag die veel te open is, en geworden is tot op z’n best een retorische opmerking. Ik wed dat de meesten het antwoord nog wel horen maar niet echt meer luisteren naar het antwoord.

Maar nu, pak ik zo’n vraag veel persoonlijker op. En lijkt of de vraag meer met echte interesse gesteld is. Maar ja, nu het antwoord nog.

Het antwoord is dubbel. Enerzijds zijn we heel erg trots op het feit dat Anne in ons leven is gekomen. En daarmee heeft ze ons leven heel erg heeft verrijkt. En we mochten daar 13 jaar intens van genieten. En nu nog inspireert ze ons enorm. En geeft ze ons dagelijks de kracht en de wijsheid en de liefde om de dag tegemoet te gaan en te omarmen.

Anne was ook een levenskunstenaar, en hoe langer ik over haar nadenk, en hoe langer ik haar , nu nog steeds, beter leer kennen, hoe wijzer ik wordt. Want Anne leert me nog heel veel. Hoe in het leven te staan, hoe met bepaalde situaties om te gaan, hoe met liefde naar dingen te kunnen kijken, hoe bewust te leven in het moment, hoe te leven in het nu. Ze gidst me door het leven.

Aan de andere kant, de meer aardse kant van het bestaan, bestaat mijn leven ook uit een oneindig gemis en pijn. Het weten en voelen is onomkeerbaar. Als je eenmaal weet wat je voelt en wat je weet, weet je ook wat je mist. Hoe meer je het een lief hebt, hoe meer je het een ook mist.

Ik zeg bewust niet dat we iets gehad hebben wat er nu niet is. We hebben Anne nooit ‘gehad’ namelijk. Anne was van haarzelf en zeker geen bezit. Wat niet wil zeggen dat we onze verantwoordelijk voor haar uit de weg zijn gegaan.

Ik moet leren de grens tussen leven en dood te overbruggen. Te zien, te voelen en te ervaren dat er eigenlijk geen grens is. Ik moet leren dat de wereld door draait terwijl ik ergens anders ben met mijn bewustzijn. Ik moet accepteren dat ik er soms voor de wereld niet meer ben, maar dan in mijn bewustzijn bij Anne ben. Ik ben een reiziger geworden tussen de aarde en de wolk waar Anne op zit. Ik reis op en neer van Mariette en Daan naar Anne en weer terug. En op zo’n terugreis, oh, wat zou ik Anne weer graag terug naar huis nemen……..En dit nu te schrijven, doet zo’n pijn…….