24 juli 2007 stortte onze wereld opnieuw in. De klap kwam eigenlijk nog harder aan als de eerste keer. Vanuit het heerlijke vakantieland Italie lag je een dag later in het ziekenhuis van Leiden. Van prachtige vergezichten ineens kijkend naar een blinde muur vanuit je ziekenhuisbed.  Van de dromen die je had ineens naar de harde realiteit, om te overleven. Van het zorgeloze kind zijn ineens nadenken over je eigen leven en de mogelijke dood.  Maar wat geen verschil maakte was je levenskracht, je optimisme, je humor, je zijn. Die straalde door alles heen. Daar moet ik nog vaak aan denken als ik het moeilijk heb. Ook nu weer. En die gedachte aan je verwarmt dan mijn hart schatje. Dank je liefje. Voor alles…