De afgelopen weken is er op de achtergrond het een en ander gebeurd. Op advies van onze dokter in Leiden hebben we eind december 2007 een “second opinion” aangevraagd. Bij een van de AML specialisten van Nederland in Rotterdam.
Die arts, die nu onze behandelende arts is, zag nog wel degelijk kleine kansen en gaf als advies om door te behandelen en te transplanteren. Leiden heeft dit advies niet overgenomen.

Vorige week zijn we op voorspraak van die arts naar het Wilhelmina kinderziekenhuis (WKZ) in Utrecht geweest (een ander Nederlandse transplantatie centrum).
We hebben daar gesproken met het hoofd van de afdeling beenmergtransplantaties. Hij wilde graag Anne ook zien en spreken. We hebben het over de kleine kansen en grote gevaren gehad, maar Anne toonde zich zoals ze altijd is: strijdlustig en krachtig.

Het Wilhelmina kinderziekenhuis wil Anne dan ook transplanteren, mits ze door deze kuur in remissie komt. Ook moet ze aantonen van te voren via onderzoek dat zij ook in staat is om die hele zware transplantie te ondergaan. En er moet een planning gemaakt worden (er moet gewoon ook plaats zijn). In principe wil het WKZ zo snel mogelijk transplanteren. Bijvoorbeeld al in Februari als dat mogelijk is.

We zijn heel blij met deze uitkomst. Nu is het hopen, duimen, bidden,’kaarsjes opsteken, ‘what ever’ dat ze in remissie komt van deze kuur. Dat is nu het allerbelangrijkst.
Vandaag heeft Anne de tweede gift gehad. Dat ging goed. Anne heeft alleen last van ‘kapot’ tandvlees. Ze krijgt daar nu medicijnen voor.