We beseffen het gewoon nog niet,
We beseffen niet de impact van de mokerslag die ons is getroffen,
We beseffen niet dat een meisje van 13 in de bloei van haar leven,
met een toekomst voor zich, gevraagd wordt de andere kant op te kijken.
We beseffen niet, dat een meisje van 13, nog zo sterk en vol levenslust, zo ziek kan zijn.
Of zoals Anne zei: “Ik wil sterven van ouderdom, niet aan deze ziekte”

We beseffen dat we vol ongeloof zitten, vol van “dit kan toch niet waar zijn”.
We beseffen dat we vol van verdriet zijn, van woede ook, vol van pijn.
We beseffen ook hoe het onze Daan raakt en pijn doet.
We beseffen ook dat we vreselijk veel van ons Anne houden, met iedere vezel van ons lichaam.
We beseffen heel goed dat we nog ieder moment van de dag kunnen genieten van elkaar.

We beseffen dat Anne heel bijzonder is, niet alleen voor ons, maar voor heel veel mensen om haar heen.
We beseffen dat ook jullie getroffen zijn door dit bericht, maar ook dankzij jullie steun het voor Anne en ons draagelijker wordt.

We hebben nog een weg te gaan, te beginnen met morgen naar Leiden voor hoe nu verder.
We hopen dat we op jullie steun kunnen bijven rekenen, veel liefs van ons.