De mooiste bloemen groeien aan de rand van de ravijn. Anne is zo’n hele mooie bijzonder bloem, maar god, wat staat ze dicht aan de rand.

We hebben gesprekken gehad met artsen. Gesprekken die je niet wil voeren als ouders en zeker niet als kind van 13 jaar. Over leven en dood, levensverwachting en kwaliteit van leven. Over risico’s en ondraagelijke dilemma’s.

Het leven is niet eerlijk. We zijn verdrietig, boos, leeg, angstig maar ook nog strijdvaardig. We moeten ons eerst bezinnen op al deze informatie.

Anne is ondertussen hier opgenomen omdat ze gordelroos heeft. Zal ongeveer een week medicijnen nodig hebben hier in Leiden.

We voelen de ongeloofelijke steun die jullie allen geven aan ons in welke vorm dan ook als wind in de rug. Het doet ons allemaal goed. We vragen om daar vooral niet mee te stoppen. T zijn de lichtpuntjes in de donkere tijden die we nu meemaken.

Een van de eerste reacties die Anne gaf tijdens de zeer zware gesprekken was: “maar ik wil dokter worden”. Zullen we dat maar gewoon door laten gaan…