Lieve mensen,<\/p>\n
Hieronder een brief van Susan, de maakster van de documentaire.\u00a0 Daarin wordt het proces van de film, van idee tot uiteindelijk de premi\u00e8re heel erg mooi beschreven.<\/p>\n
De afgelopen twee jaar heb ik gewerkt aan een bijzondere film over de 13-jarige Anne uit Breda. Ik benaderde Anne in 2006 in het kader van Kids & Docs. Maar in december 2007 ging het toch nog mis. Tamelijk hoogzwanger filmde ik Anne’s afscheidsdienst, op verzoek van haar ouders. En nu is mijn film klaar. Je kunt er naartoe! zaterdag 29 november 2008 13:00 Tuschinski 6<\/font><\/p>\n zondag 30 november 2008 15:00 Openbare Bibliotheek Amsterdam<\/font><\/p>\n (Op woensdag 26 november gaat de film in premiere in Tuschinski 2, maar dat is een besloten voorstelling)<\/font><\/p>\n Op maandag 8 december om ongeveer 16:30 uur komt (de iets kortere versie van) de film op televisie bij de KRO op Nederland 3 (Zapp)<\/font><\/p>\n
\nEen sprankelend, vrolijk en wijs meisje dat op haar elfde leukemie kreeg, maar die deze ziekte gelukkig overwon.<\/font><\/p>\n
\nDat is een workshop van IDFA (documentaire festival), Cinekid (kinderfilmfestival) en het Stimuleringsfonds Nederlandse Culturele Omroepproducties, waaraan ik deelnam namens KRO Jeugd\/RKK.
\nKids & Docs is in het leven geroepen om filmmakers en omroepen te stimuleren om meer jeugddocumentaires te maken.
\nDe regisseurs wordt gevraagd een film te maken, gebaseerd op het idee van een kind.
\nAnne zette haar idee op papier en ik maakte er tijdens de workshop een filmplan van dat ik indiende bij het Stimuleringsfonds.
\nDe film zou het verhaal vertellen van Anne’s belevenissen achter de glazen wand, een steriele ruimte waar ze verbleef tijdens haar ziekte, maar ook over hoe ze de ziekte uiteindelijk overmeesterde.<\/font>
\n Ik kreeg in eerste instantie geen subsidie, omdat het grootste deel van het verhaal al gebeurd was en het fonds het niet eens was met de manier waarop ik e.e.a. wilde verbeelden.
\nIk was diep teleurgesteld, want ik was ervan overtuigd dat het een prachtige film kon worden.
\nDe KRO liet weten in beroep te gaan tegen de afwijzing van het Fonds. Dat vond ik een goed idee, maar ik wilde het project er niet vanaf laten hangen.
\nAnne en ik besloten de film hoe dan ook te maken.
\nBijna iedereen wilde gratis meewerken en daarnaast doneerden enkele vrienden en kennissen spontaan geld om o.a. de afwerking te kunnen betalen. Hartverwarmend!
\nAnne en ik spraken in mei en juni 2007 vaak af om elkaar beter te leren kennen. Ze kwam ook op bezoek bij ons thuis. Wat opviel, was dat onze zoon Abel en Anne een bijzonder klik met elkaar hadden. Ze praatten heel veel over elkaar na hun ontmoeting.
\nNa de zomervakantie zouden we beginnen met filmen.
\nMaar in de laatste week van juli kreeg ik een dramatisch bericht van Anne’s ouders.
\nAnne had plotseling opnieuw leukemie en was met spoed teruggegaan naar Nederland, waar ze meteen in het ziekenhuis werd opgenomen.
\nIntussen bleek ik zwanger te zijn, wat ik op mijn eerste ziekenbezoek bij Anne schoorvoetend vertelde.
\nDat vond Anne zo leuk om te horen, dat ze mij na afloop van het bezoek toeriep: “En nog bedankt voor het goede nieuws!”
\nAbel maakte nog een videoboodschap voor Anne: http:\/\/www.youtube.com\/watch?
\nHet ging afwisselend erg slecht en dan weer veel beter met Anne. Ik zocht haar zo vaak mogelijk op.
\nAnne maakte de grap dat ze speciaal voor de film nog een keer ziek was geworden, zodat we nu dan toch in de tegenwoordige tijd konden zien hoe ze beter ging worden.
\nHet beroep bij het Stimuleringsfonds diende. Ik vertelde het slechte nieuws over Anne. We kregen de subsidie alsnog, om de reden die Anne al noemde. Cru, maar waar.
\nIk liet het Anne weten en ze was ontzettend blij. We besloten toen, voor de tweede keer, om de film door te laten gaan.
\nIn november dat jaar hadden we de eerste offici\u00eble draaidag.<\/font>
\n Anne voelde zich relatief goed. Haar beste vriendin Laura kwam langs. We filmden de twee vriendinnen en ik had ook een lang interview met Anne.
\nIk kreeg die dag een kadootje van Anne. Ze had, hoe ziek ze ook was, een prachtig jurkje genaaid voor mijn aanstaande dochter.
\nGemaakt op bed, met de naaimachine van haar moeder op haar schoot. Ik was diep geroerd.
\nAnne’s toekomst zag er op die dag rooskleurig uit: de kuur die ze kreeg, sloeg goed aan en ze was, zoals dat medisch heet, ‘volledig in remissie’.
\nDat wil zeggen: de slechte cellen werden met succes aangevallen.
\nIn januari stond de beenmergtransplantatie gepland.
\nDan zouden we verder gaan met filmen, om te laten zien hoe het leven was achter de glazen wand, en hoe Anne weer beter zou worden.<\/font><\/p>\n
\nDe leukemie kwam in alle hevigheid opzetten en bleek resistent te zijn geraakt voor de kuur die eerder zo goed aansloeg.
\nAnne ging steeds meer achteruit. De artsen zagen geen mogelijkheden meer om haar te genezen.
\nOp 8 februari dit jaar stierf Anne. Nog geen 14 jaar oud.<\/font><\/p>\n
\nHet maakte diepe indruk op mij. Het liet me niet los.
\nEen maand later stelde ik Anne’s ouders voor om de film, voor de derde keer, door te laten gaan.
\nHet zou een eerbetoon aan Anne en aan vriendschap worden, verteld door haar hartsvriendin Laura.
\nDe families van Anne en Laura vonden dat een goed idee.
\nHet Stimuleringsfonds boog zich voor de derde keer over een gewijzigd filmplan en gaf ook toestemming.
\nIk beviel intussen in april van een prachtige dochter, Lola. Wij vernoemden Anne in haar tweede naam: Annesas.
\nHet jurkje van Anne paste Lola precies.<\/font><\/p>\n
\nHij heet: “Laura & Anne 4 Ever” en is eind deze maand te zien op het IDFA. Hij duurt 19 minuten.
\nDe film lijkt totaal niet meer op het eerste filmplan, maar het is wel een film waar ik trots op ben, omdat ik nog iets moois heb kunnen maken van iets wat zo verschrikkelijk is.<\/font><\/p>\n
\nOp zaterdag 29 en zondag 30 november wordt de film vertoond.
\nJe kunt online kaarten reserveren op www.idfa.nl<\/a> .
\nDit zijn de tijden & locaties:<\/font><\/p>\n