Lieve mensen, regelmatig krijgen we nog ontroerende brieven via de website, mail of post. Bijvoorbeeld deze brief van Kirsten, zo uit haar hart geschreven. En afgesloten met een heel mooi zelf geschreven gedicht. We zijn onder de indruk van het feit dat Anne nog steeds zoveel mensen weet te raken. Deze gedachte geeft ons troost, maakt het verdriet en de pijn wat draaglijker.<\/p>\n
<\/address>\nLieve Fred, Mariette en Daan,<\/address>\nIk ben Kirsten, 19 jaar. Jullie kennen me niet, ik ken jullie niet en ook Anne heb ik helaas nooit gekend. Maar toch is er ook ergens w\u00e9l sprake van een soort van ‘kennen’, of misschien moet ik zeggen ‘willen kennen’. Ik had een enorme behoefte om mijn gedachten en gevoelens omtrent Anne met jullie te delen en vandaar dit mailtje. Ik wil jullie laten weten h\u00f3e trots ik ben op jullie en op jullie manier van ‘omgaan met..’, en vooral h\u00f3e trots ik ben op Anne. Via een voormalig vriendin van Anne ben ik namelijk ongeveer een jaar geleden in aanraking gekomen met het verhaal van jullie meisje.<\/address>\nIk werd meteen geraakt door het verhaal en tegelijkertijd raakte ik ook erg ge\u00efnspireerd door de innerlijke kracht die Anne telkens weer toonde. Sinds ik voor de eerste keer op de website van Anne kwam, dus ongeveer een jaar geleden, heb ik de blogs elke dag bijgehouden en gelezen, en ik heb ook af en toe gereageerd wanneer ik de juiste woorden kon vinden. W\u00e1t een verhaal voor zo’n jong meisje. Anne kreeg veel te vroeg de duistere kant van het leven te zien en daardoor jullie ook. Ik zelf mag me gelukkig prijzen dat ik nog nooit zoiets vreselijks heb meegemaakt in mijn directe omgeving, maar ik kan me dus ook totaal niet indenken h\u00f3e zwaar jullie het soms gehad moeten hebben. Het is waarschijnlijk zwaarder dan ik mezelf ooit zou kunnen voorstellen; zowel voor jullie als uiteraard en vooral ook voor Anne. En juist daarom wil ik jullie dit denk ik mailen. Ik weet zelf niet precies waar deze behoefte vandaan komt, maar het is een gevoel en gevoel speelt een enorm belangrijke rol in het leven, daar kunnen jullie waarschijnlijk helemaal over meepraten. Ik vind het bij het schrijven van deze mail ook moeilijk om de juiste woorden te vinden die mijn gevoel beschrijven, en waarschijnlijk is het ook vrij onmogelijk om die woorden te vinden aangezien het gevoel dat ik bij deze hele situatie heb niet in woorden is uit te drukken. Het is zo’n intens gevoel.. zo’n warm gevoel vooral. Het spijt me dus ook als er niet echt een logische volgorde in deze mail zit, maar er is zoveel dat ik jullie wil zeggen… Als ik elke dag weer die verhalen las en lees (want ik kijk nog steeds elke dag op de site), gepost door \u00e9\u00e9n van jullie.. als ik elke keer weer las h\u00f3e sterk Anne zich gedroeg, h\u00f3e sterk ze gewoon w\u00e1s.. en hoe ze jullie op die speciale manier ook sterk kon houden. Het raakte me telkens weer en het verlangen om jullie te steunen werd ook steeds groter en al helemaal toen ik het trieste bericht las over het overlijden van Anne. Helaas kon en kan ik als buitenstaander vrij weinig doen. Maar ik weet dat jullie een enorme waarde hechten aan mensen die zich interesseren in de verhalen van en over Anne. De website blijven bezoeken was dus het enige dat ik kon doen, en dat heb ik dan ook gedaan. Ik zelf vond het ook erg fijn om ’s avonds als ik thuis kwam gelijk even op de computer te gaan om te lezen wat Anne vandaag gedaan had, hoe het vandaag met Anne ging en hoe het met jullie ging. Toch raar, hoe onbekenden toch ineens zo dicht bij je kunnen gaan staan, maar vooral ook heel mooi. Toen ik te horen kreeg dat Anne op haar wolk van liefde naar het land van beter zijn was vertrokken (wat ik overigens een enorm inspirerende uitspraak vind van Anne), heb ik ook even heel wat tranen laten lopen. Ik had zo met jullie meegeleefd, en dat een jaar lang.. het voelde alsof ik een dierbare verloor bij het verlies van Anne. Ik overwon mijn verdriet door aan Anne haar kracht te denken en door me te laten inspireren door de prachtige en heel bijzondere gedichten, quotes etc. van Anne. Ik besloot Anne voor altijd in mijn hart te laten wonen, net als velen van jullie besloten. Ofja, het is geen kwestie van besluiten. Het gebeurt gewoon. In ons hart was al een kamertje gereserveerd waar Anne kon wonen na haar dood, net zoals wij voor al onze dierbaren zo’n kamertje hebben. Ik denk nog steeds bijna elke dag aan Anne en ik lees nog steeds met veel warmte en liefde de blogs op annevanhoek.nl. Ik vind het onwijs knap hoe jullie als ouders en broertje met dit grote verlies omgaan, en ik vind het heel fijn dat jullie de herinneringen van Anne met ons willen delen. Als \u00edk als buitenstaander al zo’n intens verdriet en toch ook wel een soort gemis voel als ik aan Anne denk.. hoe moet dat voor jullie als ouders en broertje dan wel niet zijn? Ik word gelukkig als ik zie met hoeveel liefde jullie Anne herdenken en met hoeveel liefde jullie Anne tot haar laatste adem gesteund hebben. Dit is echt heel bijzonder. Ik wil eigenlijk nog zoveel zeggen, maar the point is jullie waarschijnlijk al duidelijk. Anne zal voor altijd in mijn hart zitten en ze is een voorbeeldje voor me. Haar kracht en haar positivisme zal een krachtbron zijn voor velen en laat dat vooral voor jullie gelden. Moge Anne voor eeuwig en altijd bij jullie zijn, en laat vooral de mooie momenten met Anne, de grappige momenten, de lachwekkende momenten, maar ook de wijze lessen van Anne voortleven in de toekomst. Ik heb enorm veel respect voor jullie omgang met de hele situatie, toen \u00e9n nu. Ik wil graag dat jullie weten dat er hier aan de andere kant van de computer iemand zit die waarschijnlijk net als velen, doordat Anne op haar pad is gekomen, zichzelf nu nog meer bewust is van de rijkdom in haar leven, gezondheid genaamd. Ik denk dat juist deze ervaring met Anne, deze medeleving met jullie als gezin.. het zo intens meemaken van zo’n heftig verhaal, een waardevolle toevoeging is in mijn leven. Het voegt bij mij iets toe dat ik er nooit meer uit laat. Bedankt voor het delen van jullie gedachten, herinneringen en emoties. Blijf dit vooral doen.. voor jullie zelf, maar ook voor Anne.<\/address>\nAls laatste wil ik jullie nog een gedicht laten lezen dat ik zelf als 14-jarige heb geschreven toen een nichtje van een vriendin van me ook aan eenzelfde vreselijke ziekte overleed. Dit gedicht had ik dus geschreven voor mijn vriendin die haar nichtje had verloren. Ik vond het ook erg toepasselijk voor jullie in de situatie van Anne, en daarom wil ik jullie dit niet onthouden.<\/address>\nDe zon lijkt te doven, Alles lijkt verdwenen, “Waarom jij, lieve Anne, Waarom kan ik je nergens vinden? Plots wordt het lichter, In je hoofd hoor je een stem, Ze spreekt mooie woorden, “Je hebt me toch gevonden, Heel veel sterkte en keep the faith for the future, net als Anne zou doen. Laat haar positieve energie voortleven.<\/p>\n Liefs, (gepubliceerd met toestemming)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Lieve mensen, regelmatig krijgen we nog ontroerende brieven via de website, mail of post. Bijvoorbeeld deze brief van Kirsten, zo uit haar hart geschreven. En afgesloten met een heel mooi zelf geschreven gedicht. We zijn onder de indruk van het feit dat Anne nog steeds zoveel mensen weet te raken. Deze gedachte geeft ons troost, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"ngg_post_thumbnail":0,"footnotes":""},"categories":[1,4],"tags":[],"class_list":["post-255","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-uncategorized","category-gedichten"],"aioseo_notices":[],"aioseo_head":"\n\t\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t\n\t\t
\nhet water beweegt niet meer.
\nGeen enkel zuchtje wind,
\nje slaat je ogen neer.<\/font><\/p>\n
\nhet doet je zo’n zeer.
\nStil kijk je naar de lucht,
\nen vraag je telkens weer:<\/font><\/p>\n
\nwaarom moest jij van ons vandaan?
\nHet leven is zo oneerlijk,
\nwaar ben je naartoe gegaan?<\/font><\/p>\n
\nIk kijk in elke hoek.”
\nDuizend vragen blijven spoken,
\nantwoorden blijven zoek.<\/font><\/p>\n
\nen voel je een beetje wind.
\nJe hoort het water klotsen,
\nen ziet een licht dat je verblindt.<\/font><\/p>\n
\neen stem die je beaamd.
\nHet is de stem van een engel,
\nAnne genaamd.<\/font><\/p>\n
\ner staat een glimlach op je gezicht.
\nWoorden die je nooit zult vergeten,
\nje doet je ogen dicht:<\/font><\/p>\n
\nwees nu maar niet bang.
\nIk ben altijd bij je,
\nheel je leven lang.”<\/font><\/p>\n
\nKirsten<\/p>\n