Sneeuwpret

Lieve mensen,
Wat een sneeuwpret is er de afgelopen dagen geweest. Schaatsen of wandelen , het maakte niet uit, zo mooi als t was. Goh, wat had ik dit onze lieve Anne ook gegund. Ze had het ontzettend fijn gevonden. Ze had ervan genoten.

Normaal kijk ik niet zo achterom, naar wat is geweest. Het lijkt mij beste om met mijn verdriet om te gaan, door te leven in het NU.
Van denken aan de toekomst of mijmeren over wat geweest is, wordt ik niet vrolijker. Maar het verleden, soms wordt je daar toe toch uitgenodigd. Terug te gaan naar vorig jaar.  Door speciale data (verjaardagen, sinterklaas, kerst en oud en nieuw) en soms door de tijd van het het seizoen (Deze tijd is nu eenmaal een tijd waarop je aandacht meer naar binnen is gericht) Maar soms ook gewoon doordat wat je vorig jaar meemaakte je hart vult. Alsof het verleden je inhaalt.
Vorig jaar rond deze tijd was Anne’s laatste maand ingegaan. Iets wat we toen natuurlijk nog niet wisten, we hadden nog hoop op een beenmergtransplantatie in Utrecht.
Deze tijd zet me als een tijdmachine terug naar vorig jaar. Deze tijd vult mijn hart zich weer langzaam met weer meer verdriet. Ondanks de sneeuwpret.