Brief aan Anne op Kerstavond

Lieve Anne,

Hier op de vooravond van de kerst, jouw kerst zou ik willen zeggen, schrijf ik je deze brief. Ik had het natuurlijk allemaal gewoon moeten vertellen aan je, aan de ontbijttafel, maar nu is niets meer gewoon. En zeker kerst niet, jouw kerst.

De kerst was een tijd wat als een jasje om je heen paste. De versieringen , de kerstbomen , de huiselijke gezelligheid, het koken en het roeren. Maar ook de diepgang van deze tijd past bij jou. Het leek alsof het feest speciaal voor jou was gemaakt.

We vieren dit jaar geen kerst. Tenminste niet op onze ‘gewone’ en gewende manier. We zetten dit jaar geen kerstboom. Geen kerststal. We rijden niet alle kerststalletje in de stad en omgeving af. Niets van dat al zou in de buurt komen van jouw kerst.

Maar we vieren het wel in onze harten, schatje. Natuurlijk heb ik veel pijn en verdriet. Maar de pijn die ik voel is als een zwaard van mijn ziel. Waarmee ik door het bos van irrelevante dingen op weg ben naar het hart van wat echt belangrijk is. Met dat zwaard weet ik me een weg te banen op weg naar wat echt is, waar het om draait in dit leven. Iets wat jij al wist, iets wat jij al had, iets wat jij al begreep, iets wat jij al uitstraalde.

Liefje, ik ben ontzettend rijk. Omdat jij in mijn leven kwam. En omdat jij mij dingen laat zien, mij levenslessen leert. Wellicht nu meer dan ooit.

Ze zeggen wel eens, dat ouders kinderen iets moeten leren. Maar ik zei het altijd al, wij ouders en volwassenen kunnen zoveel leren van kinderen. Vroeger zei ik dat net zoals ik veel andere zinnen zei. Bijna gedachteloos als een wijsheid die komt aanwaaien en weer weg ebt in het geruis van alle woorden en zinnen die we dagelijks uitspreken.

Maar nu, mijn liefje is me die wijsheid meer waard dan welke andere ook. Liefje, ik denk dat heel veel mensen van jou zullen kunnen leren. En van hun eigen of andermans kinderen. De verleiding is groot om nu een opsommingen te geven van al wat ik leerde van jou en Daan, of al wat volwassenen kunnen leren van hun kinderen. Ik doe het niet schatje. Laten we die bewaren voor de mensen zelf. Dat we met kerst met ons allen daar nog eens goed over nadenken. Het is jouw kerstboodschap, en ik vind het een hele mooie. Eentje des Anne’s

Schatje, ik sta hier betraand met mijn zwaard in mijn hand stil. Om even bij je te zijn. Liefje, ik wens je een hele fijne kerst. En speciaal namens jou, lieve Anne, wens ik alle lezers, volwassenen en kinderen samen een hele mooie kerst.

Liefs,

Je Papa