Dubbelleven

Lief schatje,

Deze week gaat je film in première liefje. Jouw idee, jouw manier om andere mensen en vooral andere kinderen te inspireren.
Hoe heeft het toch zo kunnen lopen. Zo, dat jij er nu niet meer fysiek bij bent. Zo, dat jij nu op je wolk van liefde de première moet beleven.

Schatje, sinds je weg bent gevlogen leidt ik onbetwist een dubbelleven. Aan de ene kant ben ik hartstikke trots en blij dat je dit toch maar voor elkaar hebt gekregen. Dat je zelfs na je heengaan nog andere kan raken. Dat je in je korte leventje zoveel meer bereikt hebt als menigeen die dat in lengte van jaren nog niet zouden kunnen bereiken. Dat jij, lieve Anne, een voorbeeld bent voor velen. Nog steeds…Maar aan de andere kant is er het gemis en het verlangen je te omhelzen is ondraaglijk groot. Je stem weer te horen, met je te lachen, die dagelijkse dingen missen snijdt me diep door mijn ziel.

Een dubbelleven leid ik, tegen wil en dank.
Aan de ene kant vind ik troost in de geestelijke wereld, dat er meer is tussen hemel en aarde.
En dan voel ik dat je bij me bent, dan weet ik dat je gelukkig bent waar je nu bent, zonder pijn en angst, zonder verdriet. Dat je een engeltje bent, waarschijnlijk druk bezig ons en andere mensen te helpen.

Maar aan mijn aardse kant van het bestaan voel ik me zo ontzettend leeg, hol en moe. Het verdriet en de pijn slaan diepe wonden van binnen. Ik ben boos, verdrietig en machteloos tegelijkertijd.

Woensdag zit ik bij de première lieve Anne. Ontzettend trots aan de ene kant, ontzettend verdrietig aan de andere kant. Allebei vechtend om voorrang. Mooier kan ik het niet maken.

Of toch wel: de overeenkomst is natuurlijke de oneindige liefde die ik voor je voel, van welke kant het ook komt. Ik ga daar heen in liefde schatje, zoals jij ook altijd deed. Waar je ook naar toe ging. Stap je voor een keer van je wolk af, en kom je woensdag lekker bij ons zitten, stiekem, niemand die ons ziet, genietend van alles en iedereen, maar vooral ook van elkaar.

Dag lief schatje,
Liefs, Papa