Het leven schilderen
Lieve Anne,
Jouw schilderij is klaar. En zoals ik gezegd heb tijdens mijn afscheidstoespraak: Het is een schilderij om bij stil te staan, zo ontzettend mooi, zo creatief en zo vol diepe mooie kleuren.
En lief schatje, de mensen staan ook stil bij je schilderij. Al die lieve berichtjes op de website zijn getuigenissen van dat je schilderij zo mooi is. En mensen kijken nog dagelijks naar je schilderij, en weet je, je inspireert ze tot een leven vol liefde.
Ook wij proberen ons schilderij weer verder te kleuren. En eerlijk, Anne, dat valt zonder jou niet mee. We missen ontzettend ’t zonnetje in huis, je grapjes en je optimisme, je te kunnen knuffelen, je te kunnen omhelzen, we missen je eigen ‘wijsheidjes’ en bovenal je onvoorwaardelijke liefde.
En nu Daan op kamp is, net zoals jij 2 jaar geleden, is het stil in huis. Zo stil…
Te stil, ik hoor de pijn in mijn ziel scheuren.
Ik probeer te schilderen, liefje, maar het lijkt wel een ‘aquarel’, de verf met tranen gemengd. De kleuren vervagen, de grenzen verwateren. Hoeveel kleur ik ook erin breng, de felheid van de verf gaat aan tranen ten onder. Toch liefje, er is geen andere manier. Ik blijf verven, zoals jij dat ook altijd gedaan hebt. Ik kan me geen betere leermeester wensen. Je bent een voorbeeld voor mij.
Dag liefje, Dag Ansjeflansje
Your “best dad ever”, zoals je altijd tegen me zei.
3 comments
Kwam laatst langs een mooi gedichtje en wilde het graag met jullie delen.
veel liefs!
De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind — dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zoo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.
De machten die de liefde nog omkluistren
zal zij, allengs voortschrijdend, overwinnen,
dan kan de groote zaligheid beginnen
die w’als onze harten aandachtig luistren
in alle teederheden ruischen hooren
als in kleine schelpen de groote zee.
Liefde is de zin van ’t leven der planeten
en mensche’ en diere’. Er is niets wat kan storen
’t stijgen tot haar. Dit is het zeekre weten:
naar volmaakte Liefde stijgt alles mee.
Henriëtte Roland Holst
(1869-1952)
Lieve familie,
Ik kan niet meer zeggen dan.. hou vol, het wordt beter!
Dikke kus Elya
Heb al een hele tijd niet meer gereageerd, maar lees jullie verhalen wel nog steeds. Ik heb hier ook geen woorden voor.. maar hou vol.. Anne zal jullie erbij helpen.
Liefs.
Leave a Comment