Daan’s school opening
Vandaag had Daan zijn school opening bij het Michael College. De traditie is dat de ‘eerste’ klassers, (hier genoemd ‘de 7de klassers’) worden onthaald door alle andere leerlingen van de school met een warm applaus. Het is een warm begin van het nieuwe schooljaar, op de school waar Anne precies 2 jaar geleden ook zo werd onthaald door de leerlingen.
Voor ons was het fijn om te zien dat Daan zich nu al zo goed thuis voelt. Maar we waren ook wel verdrietig omdat Anne er bij had moeten zijn om haar broer welkom te kunnen klappen. Maar ze heeft dat vast gedaan, maar op haar manier, vanuit “het land van beter zijn”.
2 comments
Hey Daan,
Anne heeft vanaf haar wolk de sterren uiteengespat en extra laten stralen speciaal voor jou! En ook wij geven vanuit Gilze je warm welkom, en wensen je ’n fantastische jaar/tijd toe!
liefs,
Bernadette, Jacques, Amber Brouwers
Lieve Anne,
Ik wil je even laten weten hoe het hier gaat.
Met je ouders gaat het naar omstandigheden best goed.
Ik vind dat ze het geweldig doen, je kunt echt trots op ze zijn. Fred en Mariëtte zijn weer op school begonnen. En je broer Daan staat hier inmiddels iedere ochtend met de hele club de GB wakker te gillen.
Die leeft ook nog ondanks het skiën vanaf geen enkele officiële piste (zonder helm, en naar ik vermoed, achterstevoren) , parachute springen met verkeerde wind, en veel te diep duiken. Gelukkig maar, zo kan hij nu en dan goddelijk koken (tja, vandaar die bijnaam hé) voor ons allemaal om daarna samen met je ouders hard (héél hard, gelukkig is ie zelf de buurman) in de microfoon karaoke te zingen. Anique en Kyara gaan ook goed, hele hordes met gozers moeten hier met regelmaat uit het huis gemept worden.
Laatst wilde ik semi-populair een van die gasten begroeten met een vuist en een stoer:”boks-ouwe”(heel hip op het moment) waarop die knul me vertederd omhelst en meewarig uitroept:”Ach Mevrouwtje toch,…”
Je begrijpt dat de dames zich gek schamen voor mij.
Maar weet je, we missen je daar gewoon allemaal bij.
Je hoort hier gewoon ook mee te gillen s’morgens, mee-eten en zingen.
En hoewel we weten dat je er altijd zal zijn, jij woont immers in ons hart, is het een ongelofelijk oneerlijk gemis dat je er niet meer lijfelijk bij bent.
Daar kan ik enorm verdrietig over zijn.
Ook voor je ouders, voor Daan, voor Laura en Anique en alle anderen.
Dus vandaar dit briefje vandaag.
Om te zeggen dat we hopen dat het cool is daarboven.
Maar dat je hier gemist wordt. Heel erg.
Dikke Kus,
Leave a Comment