Rust in Knokke
Lieve mensen,
Het is weer even geleden sinds het laatste bericht. Maar we zijn een paar daagjes naar Knokke geweest, een badplaats aan de Belgische kust. Hele lieve mensen stelde ons een appartement met uitzicht op zee ter beschikking.
Het zijn de vakanties die voor ons nu zwaar zijn. Of zoals Daan zeer krachtig en kernachtig zei: ‘als het gezellig is, mis ik Anne het meest’. En dat is ook zo. De vakanties waren altijd zo iets van ‘ons vieren’. Daar zijn de leuke herinneringen ook zo nadrukkelijk aanwezig. Daar geniet je dan ook zo van elkaar.
Nu konden we op een andere manier de vakantie invullen. Ook zijn we niet alleen gegaan, maar met familie. We hebben genoten van de rust, de ruimte. Het strand was vaak leeg en verlaten, heel bijzonder. We hebben gelachen en gehuild. En natuurlijk hebben we in de kathedraal van Brugge een kaarsje opgestoken voor Anne.
We hebben aantal hele intense dagen beleefd. We voelde Anne in ons hart. Hieronder een gedicht voor Anne. (Klik op de foto voor een vergroting)
5 comments
Lieve Familie
Toen ik het gedicht net aan het lezen was kreeg ik er kippenvel van het was weer een heel mooi gedicht. Fijn dat jullie het goed hebben gehad , met een lach en een traan, even lekker tot rust komen op het strand even lekker uitwaaien . wij wensen jullie het allerbeste toe . Groetjes Toine Astrid Timo en Jordi
Wat een mooi gedicht! zo inspiratievol en krachtig.
Het is ontroerend en mooi om te zien hoe jullie met het “verlies” van Anne omgaan. Zo dapper, zo krachtig, zo “des Anne’s”
Het is werkelijk prachtig dat jullie in “Anne’s geest” doorleven en jullie voeden met de herinneringen die jullie samen delen. Herinneringen die jullie altijd bij je dragen. herinneringen waar je om kunt lachen, waar je om kunt huilen.
veel liefs en kracht toegewenst!
hier een gedichtje wat ik ooit heb gelezen uit een boek van Jacquess Vriens:
Op een dag neem je afscheid van de kinderen in je klas
op een dag neem je afscheid van wat zelfsprekend was.
Samen lachen, samen huilen en wat ruzie hoort erbij
samen langzaam groter groeien die tijd is nu voorgoed voorbij
En al zie je elkaar niet meer vergeet dan nooit een ding die tijd die je samen deelde blijft een fijne herinnering
Hallo lieve familie,
Wat blijft het pijnlijk zeg. Ik kan me zo voorstellen dat je je afvraagt of het ooit over gaat.
Ik heb hier het antwoord niet op. Wel weet ik dat zelfs als je denkt dat je je nooit meer beter zult voelen, zelfs als je er geen gat meer in ziet, dan zelfs komen er weer tijden dat je gewoon blij bent.
Die periodes worden heel langzaam langer, heel langzaam regelmatiger. Met veel dalen en af en toe een piek weet ik dat je je weer vaker goed gaat voelen, gewoon goed zonder schuldgevoel of nare gedachtes. Waarschijnlijk wel met pijn om en de herinnering aan Anne in je hart. Maar ik hoop dat die pijn zachter wordt, en de herinnering helder blijft, dat hoop ik voor jullie!
Dikke kus van Elya
Wat een ongelofelijk mooi en alleszeggend gedicht. Fijn dat jullie even tot rust zijn gekomen in Knokke. En achter die tranen van verdriet, schuilt een glimlach van herinneringen. Anne is áltijd bij jullie, hoe ver jullie reis ook zal gaan.
Veel liefs, Kirsten
Leave a Comment