“Gewoon door blijven ademen”

Deze week was Opa Hoek jarig, zoals ze Opa noemde. Opa Hoek en Anne hadden iets met elkaar. Noem het chemie, energie of zielemaatjes. Dat was heel mooi te zien toen wij trouwden (Anne was toen anderhalf jaar oud)
In de gemeentelijke trouwzaal flirtte ze de hele tijd met Opa Hoek. Zodra ze kon liep ze al roepend ‘Opa’, ‘Opa’ (met de nadruk op pa) naar Opa Hoek waarbij ze de toenaderingen van de overige aanwezigen met speels gemak negeerde. Tot verdriet van die aanwezigen, die ook wel het kleine rond huppelende vrolijke meisje wilde knuffelen. Nee, het was Opa hier en Opa daar.

En dat bleef zo. Todat Opa later wegens zijn gezondheid veel te veel in ziekenhuizen moest verblijven. Anne kon daar niet tegen, Anne was heel erg bang voor ziekenhuizen, ging vaak niet mee en als ze meeging dan ging ze zover mogelijk van Opa afstaan. Nee, dat vond ze maar niks, Opa in al de ziekenhuizen. Anne ontwikkelde een allergie voor ziekenhuizen en ziek zijn.

Todat Anne zelf eind mei 2005 naar het ziekenhuis moest (Anne was daavoor nooit ziek geweest)
In een klap moest ze over haar allergie heenstappen, wat ze ook deed. Maar vooral kon ze kracht putten uit Opa’s leven. Opa Hoek had namelijk de kwaliteit om elke keer weer “beter te worden”, hoe zwaar de operaties, de verschillende intensive care’s, de longonstekingen, de hartaanvallen ook waren, hij kwam er wonderbaarlijk weer boven op. Iedere keer opnieuw.

Opa Hoek en Anne hebben in 2005 en 2007 soms tegelijkertijd in het ziekenhuis gelegen. Dan belde ze elkaar, en ik weet nog goed dat Anne – terwijl ze zelf zo ziek was en Opa het ook erg moeilijk had – zei “Kop op Opa, gewoon door blijven ademen, dan ga je niet dood, dan komt alles goed” Dat zei ze vaak, Gewoon door blijven ademen, want zolang je ademt ben je niet dood.
“Opa gefeliciteerd met je verjaardag. En wel door blijven ademenen hè” zou Anne met luchtige toon nu gezegd hebben.

Gewoon blijven door-ademen, Anne heeft dat tot het laatste moment gedaan. En Opa, die leeft nog steeds gelukkig, ademt gewoon door en komt elke keer weer bovendrijven. Maar eens, al zijn adem stopt, zeker te weten, dan zoekt Anne haar Opa Hoek gelijk weer op net zo als toen bij onze trouwerij.