Leiden, Prinsenbeek en Thuis

Gisteren zijn we naar het LUMC geweest voor een zogenaamd afsluitend gesprek. Met knikkende knieën en een steen in de maag gingen wij er naar toe, maar het gesprek was heel fijn. Het heeft ons heel erg goed gedaan.
We hebben nog (voor ons herkenbare) verhalen gehoord over Anne van o.a haar pedagogisch medewerkster.
Anne had het soms met haar over de dood. Ze kon daar open en vrij over praten, wat op zich bijzonder is, zeker als je zo jong bent (de eerste keer was ze 11 jaar). Anne geloofde in reïncarnatie, dat ze weer een keer terug zou komen. Ze geloofde ook dat ze dan de mensen waarvan ze hield om haar heen terug zou zien. In het eerste rondje (beenmergtransplantatie 2005) had ze veel steun aan de engelen en rituelen (zie www.annesophia.nl) In het 2de rondje had Anne veel steun vooral aan de mensen om haar heen. Anne was soms ook bezig met de zin van het leven; waarom zijn nu ziek moest zijn, en wat daar de zin van was. Waarom ze niet gewoon als ieder kind naar school kon gaan, naar haar klas, maar naar het ziekenhuis moest. Anne heeft eind juli 2007 bijzonder veel (bot)pijnen gehad als reactie op een medicijn. Tegen die pijn was bijna niets te doen. Daar kon ze toch echt de de zin niet van begrijpen. (wie wel?)
Verder komt toch duidelijk het beeld terug, dat Anne zo alert en bewust en positief met haar ziekte om ging. En altijd echt geïnteresseerd bleef in de mensen om haar heen.

Het was fijn om haar dokters, haar zusters en haar Ped. Med. weer te zien. Het was alleen jammer dat de dokters de schilderijen die Anne toentertijd voor hun had geschilderd niet terug wilde geven;-) (Grapje) We namen tevreden afscheid van bijzondere mensen, die dagelijks bezig zijn om hele zieke kinderen weer beter te maken. “Keep up the the good work”

Vandaag zijn we naar Prinsenbeek gegaan, naar de klas van Anne. Daar is vandaag op school het aparte (troost)plekje van Anne opgeruimd. Dat heeft haar klas gedaan. Toen we op school aankwamen zat de klas in een kring en werden we door jullie heel warm ontvangen.
Lieve klas, Anne’s grootste wens was om weer beter te worden, om gewoon weer tussen jullie in te zitten en lekker naar school te kunnen gaan. We begrijpen en voelen waarom. We hebben jullie betrokkenheid en liefde gevoeld. Anne hoort er gewoonweg nog bij. Anne zit echt in jullie harten, dat is voelbaar.

Op het laatst zongen de hele klas nog het nummer van “op een wolk van liefde’, speciaal voor Anne gemaakt. Hier hoor je de uitvoering tijdens  het afscheid van Anne

[media=21]

Op het troost-kamertje lag een dikke map waarin door iedereen van school geschreven en getekend kon worden, zomaar of als men zich verdrietig voelde. We zijn heel erg blij met die map. En lieve klas, jullie zijn natuurlijk welkom als jullie behoefte hebben om Anne’s plekje in huis te zien en te voelen.

Ik heb foto’s gemaakt van Anne’s plekje in de huiskamer. We hebben van de week bloemen gekregen van de Efteling uit de “Droomvlucht”. Dat was Anne’s lievelings attractie. We hebben de bloemen om haar urn heen gelegd. Ook vonden wij nog kleine strip-tekeningetjes van ons gezin, dia Anne in een gekke en grappige bui getekend had (rond oktober 2007) Die tekeningen staan nu gezellig naast Anne.