Vouwwagen (uit boekje voor Anne)

Hieronder vindt u een bijdrage opgestuurd naar boekjevooranne@gmail.com op 7-2-08 (bijdrages zijn nog steeds welkom)

Klik op de foto’s voor vergroting.

Voor Anne!

Juli/Augustus 2006

Na een lange bergwandeling zaten we (Mirjam en Erik) uit te rusten bij het busstation in Orsières, Zwitserland. Over anderhalf uur konden we mee, terug naar de camping. Om de tijd te doden keken we in de etalage van een winkeltje. Tot mijn stomme verbazing kwamen daar ineens Mariètte, Anne, Daan en Fred aanlopen! We kenden Mariette maar hadden haar al lang niet gezien. Na een vrolijke begroeting bleek dat we mee konden in de auto. Terug naar de camping.

Onderweg vertelde Mariette dat ze blij waren weer op vakantie te kunnen, het jaar ervoor was Anne te ziek geweest. Mirjam vroeg aan Anne: “Goh, Anne, wat had je dan?” “Ik had leukemie,” was haar antwoord. Dat maakte een grote indruk. Anne bleek er goed over te kunnen praten. De dagen erna hebben we dan ook veel met elkaar gepraat. Anne vertelde over de tijd achter de wand. De beenmergtransplantatie met het beenmerg van Daan. De knokpartij tegen die Stommemie! En dat het weer beter ging. Stapje voor stapje werd Anne sterker. En we hebben vooral veel gelachen met elkaar.

Daan en Anne hebben een heerlijke poppenkastvoorstelling gegeven in de voortent. Aan ons en aan campinggasten die toevallig voorbijkwamen en natuurlijk bleven staan. Zo iets hadden ze nog nooit gezien. De poppen waren namelijk een banaan en een pollepel!

Op de camping zijn we gaan luisteren naar een concert van Alpenhoorn-blazers.

In het begin was de helft van de blazers nog niet gearriveerd. Maar toch begonnen ze al te toeteren. Na een paar nummers kwamen de anderen. Toen leek het wel of ze niet goed hadden afgesproken welk nummer ze zouden spelen. Het toeterde wat door elkaar en wij lagen in een deuk. Allemachtig wat een geluid.

Anne was blij met elke vooruitgang. De wandelingen werden langzaam langer en dat was mooi om te zien.

Het afscheid was een attractie op zich. Anne en Daan gingen boven op de vouwwagen zitten. Fred en Mariètte stapten voorin de auto. En zo reden ze al zwaaiend van de camping af.

Wij waren zo blij dat het beter ging met Anne. En vonden het ongelooflijk erg dat de leukemie het lef had om terug te komen bij haar. En opnieuw begon het knokken en volhouden en geloven in het allerbeste resultaat. Het allerbeste was niet goed genoeg en dat is verschrikkelijk verdrietig. Als je elke dag het dagboek van Anne leest, raak je onder de indruk van haar kracht en unieke persoonlijkheid. Gelukkig zijn er heel de tijd veel mensen om je heen. Die aandacht heb je meer dan verdiend.

Wij raken een diamantje kwijt en dat laat een leegte achter die gevuld moet worden met herinneringen aan jou, Anne. Heel veel liefs

Mirjam, Iris en Erik

We hebben de vouwwagen van het weekend verkocht. We hebben jaren lang met ontzettend veel plezier gekampeerd met deze vouwwagen. We zien ons nu niet meer met ons drieën verder gaan op deze manier. De vouwwagen is zo iets ‘van ons vieren’. De confrontatie met de leegte en het gemis zou te pijnlijk zijn.
We hebben de vouwwagen verkocht aan een heel lief gezin. We weten dat zij er nog veel plezier aan gaan beleven, net zoals wij dat gedaan hebben. Anne zou het ook zo gewild hebben.