Lieve Anne, vergeef me,
Lieve mensen,
Bedankt voor jullie lieve berichtjes ed. Denk a.u.b. niet te licht over jullie bijdragen. Ook al zijn de woorden soms moeilijk te vinden, de positieve energie en de intentie ervan bereikt en raakt ons. Ieder bericht is als een lichtje in de duisternis.
Deze website zal nog steeds worden uitgebreid. Voor ons is de website een manier van verwerken. Voor mij, Fred, is het schrijven over Anne een manier om met mijn verdriet om te gaan. Vooral s’nachts, als ik weer eens de rust niet kan vinden, pak ik pen en papier en schrijf vaak met tranen in mijn ogen zo het een en ander op.
Zo ook onderstaand gedichtje voor Anne:
Lieve Anne, vergeef me,
Vergeef mijn vele tranen die vloeien, het zijn de parels van mijn liefde voor jou
en vergeef me mijn intense pijn, het geeft de peilloze diepte aan van mijn verdriet
Vergeef me mijn lege leegte in mijn leven, het is de ruimte die ik voor je heb
vergeef me mijn jaloers zijn op de wereld, het geeft aan van zij wel en wij niet
Vergeef me mijn gedachte je op te zoeken, het geeft slechts aan hoeveel ik je mis
en vergeef me dat mijn wereld stilt staat, het is dat mijn hart jou als middelpunt ziet
Vergeef me de dat ik af en toe lach, het is dat enzo die zo mijn pijn wat verzacht
en vergeef me dat ik je zo mis lieve Anne, het is jij die mijn leven zoveel inspiratie biedt.
Vergeef me dat ik afglij in de duisternis,maar lief schatje eens wordt het weer licht,
vergeef me………
Papa
©Fred van Hoek
14 comments
Wat een pracht gedicht. Ik ken u niet en u mij niet en ik ken u verdriet niet en hoop dat ook nooit te leren kennen maar ik kan misschien een beetje invoelen wat u voelt en zeker door zulke mooie gedichten. Heel veel sterkte!
Rauwe eerlijkheid spreekt gevoel dat raakt. Heel fijn dat jullie jullie verwerking op deze wijze kunnen delen. Het is een inspiratie en krachtbron voor velen, in ieder geval voor mij. Ik heb geen kind verloren, maar was kind van ouders die een kind verloren hebben. Ik heb wel een zus verloren. En weet van dat gat vanuit dit perspectief. De zon gaat weer schijnen voor jullie allemaal.
Veel liefs
Hou vol, hou vol, hou vol, hou vol, hou vol…
Het lijkt alsof er geen einde aan komt, het lijkt alsof het nooit meer weggaat, nooit minder wordt. Alsof genieten niet meer kan. Maar er komen weer momenten, er komen weer tijden, er komt weer licht en er komt weer genot!
Dit moet iedereen jullie blijven vertellen want het is waar! Het is waar! Het is waar!
Liefs Elya
Lieve allemaal,
Wat moet het fijn zijn om je gevoelens zo van je af te kunnen schrijven. Jullie zullen steeds meer kracht nodig hebben om het verlies van Anne een plaatsje te kunnen geven. Geniet van elkaar en alle mooie herinneringen.
Onze gedachten zijn nog iedere dag bij jullie!
grt Erik, Chantal, Mabel,Merit en Yentl
Als je ’n kind/zus/broer/dierbare verliest,
slaat dat diepe wonden.
Het heelt…..maar nooit helemaal.
Er blijft ’n ‘hart’lidteken achter…
En ja, zeker ook voor jullie gaat de zon heus weer schijnen.
Maar zoals de natuur voltrekt, het heeft ook haar schaduwzijde…
Daarom: Nu, later, in goede en in mindere tijden willen wij (op afstand) achter/naast jullie staan.
Alle liefs,
Bernadette, Jacques, Amber Brouwers
Prachtige famillie van Hoek,
Probeer alle lichtjes te vinden die er te vinden zijn.
Iedereen zou niets liever willen, dan dat jullie weer lichtjes vinden, zoveel mogelijk en zo prachtig mogelijk.
Anne was zo een prachtig licht, een licht dat iedereen zal missen, een licht die jullie onmetelijk veel moeten missen.
Elk lichtje dat jullie tegen komen zal jullie herinneren aan dat ene speciale lichtje, Anne.
Maar er komt een moment, dat weet ik zeker, dat de lichtjes die jullie tegen komen weer helderder gaan schijnen, niet meer zoals voorheen, maar wanneer die lichtjes dat doen, dan kunnen jullie zeggen: “kijk Anne, wat mooi”
Anne zal dan lachen (zo mooi, lief en aanstekelijk als Anne dat doet)en twinkelen , zoals alle sterren in de hemel.
waarom moest dat prachtige licht gaan, waarom kunnen wij het niet meer zien!?. Misschien kunnen we Anne’s lichtje zien in al het moois en goeds op deze wereld, maar bovenal zie en voel ik haar licht schijnen in jullie hart. Dat lichtje zal nooit meer doven.
Alle mooiste mooie lichtjes toegewenst!
Whau.
Echt een mooi gedichtje,
elke keer dat ik achter de pc kan ik het niet laten om op de site te kijken.
ik weet echt nooit hoe ik nou kan laten zien dat ik zo erg met jullie meeleef, hoe ik dat nou écht kan verwoorden.
Maar, dat je dit nou zo hebt gezegt, geeft me toch een fijn gevoel.
dat zelfs een berichtje jullie steunt. ‘Want dat hoopte ik.
Weer een keer:
Heel veel sterkte
Liefs,
nienke
do this
xxx Janna
Lieve Fred,
je woorden geven zo diep weer hoe verbonden je bent met Anne. Als ik je tekst lees lopen de tranen over mijn wangen. Ik voel intens mee met jullie. Met zelf twee meisjes van dezelfdeleeftijd van Anne, is het hartverscheurend te zien wat jullie mee maken. In gedachten zijn we steeds bij jou, Mariette en Daan. Ook Vivienne en Veronique spreken dagelijks over Anne en natuurlijk over Daan. Heel veel lieve groetjes van ons uit Pijnacker.
Uit ‘Als je dit leest ben ik dood’ :
Als iemand doodgaat, houdt dat in dat zijn lichaam niet meer werkt. Zijn hart houdt op met kloppen, hij heeft geen eten of slaap meer nodig en hij heeft geen pijn meer. Hij heeft zijn lichaam niet meer nodig (wat maar goed is ook, want zijn lichaam doet het niet meer). omdat dode mensen hun lichaam niet meer nodig hebben, kunnen we ze niet meer zien, zoals vroeger, voordat ze doodgingen.”
Dit stukje las ik een paar dagen geleden en het bracht een lach en een traan mee. Dit is zo’n zeldzaam mooi boek waarbij de dood van een kind met leukemie niet eng is om over te lezen. In alles doet het me ook aan Anne denken en de hoofdpersoon, Sam die elf is, stelt allemaal vragen ‘waar niemand antwoord op heeft’ zoals Waar0om maakt God kinderen ziek? En Doet doodgaan pijn? Waar ga je naartoe na je dood?
liefs,
Marlies
Lieve familie,
Nog nooit ontmoet,
Maar ik voel zo ontzettend met jullie mee
Naarstig op zoek naar iets wat de pijn kan verzachten,
Maar ik heb helaas geen idee
Tijd, tijd heeft het nodig, heel veel tijd…,
Opdat de heftigste pijn langzaam naar de achtergrond glijdt,
Jullie mooie lieve Anne te moeten verliezen daar bestaat in dit leven geen uitleg voor,
Maar jullie moeten, hoe dan ook, samen met elkaar door
Dus zorg goed voor elkaar en deel in elkaars leed,
Vecht samen door totdat er wat verlichting optreedt
En weet dat Anne voortleeft in de harten van zovelen,
Laat die gedachte jullie mooie zielen strelen
Met haar glimlach en mooie snoetje heeft Anne zoveel mensen veroverd,
En met haar gedichten en wijsheden heeft ze menigeen betoverd
Dus vecht door totdat de herinnering en oneindige liefde voor jullie meisje een blijvende glimlach geeft,
Wetende dat ze voor altijd, op haar prachtige wolk , dicht naast jullie zweeft.
Ik wens jullie met heel mijn hart ontzettend veel sterkte.
ONZICHTBAAR
een zucht is onzichtbaar
net als de wind
de nacht is onzichtbaar
als de dag begint
onzichtbaar zijn de mensen
die ik kwijt ben
die ik nooit meer vind
maar
met mijn ogen dicht
zie ik alles
wat mijn hoofd verzint.
Wij wensen jullie veel kracht en dapperheid om dit enorme
verlies met elkaar te dele en te verwerken.
Fred wat een prachtig gedicht!
Traantjes lopen over mijn wangen…
Wat een prachtig gedicht, Fred.
Ik moet er bijna van huilen, zo mooi is het..
liefs robin
Leave a Comment