De roes roest
De roes is als een dun laagje om de rouw heen.
Het voorkomt al te grote pijn, voorkomt te denken en te voelen. Het maakt je soms gedachteloos en gevoelloos.
Maar de roes roest als het ware. Het bladdert langzaam af. De realiteit prikt er af en toe door heen en veroorzaakt dan diepe emotionele pijn, als een een scheermesje dat door de ziel snijdt.
We weten het, de rouw onder het laagje roes komt vrij. De rouw, een laagje zwarte pijn. Een zeurende, verlammende pijn.
Maar daaronder lieve Anne, als we door de rouw en ons ego heen kunnen kijken ligt iets moois verscholen.
Iets van een glinstering. Ons eigenste Ik, wat straalt als nooit te voren, verrijkt en verbonden met de glinsteringen van Anne. Opdat we in de toekomst ook weer kunnen stralen, net als jij Anne.
7 comments
Lieve Fred, Mariette en Daan,
jullie pijn om jullie Anne dagelijks om je heen te moeten missen moet onuitsprekelijk zijn. Door de woorden heen voelen we het gemis dat jullie ervaren. We kunnen niet veel anders doen dan onze positieve energie jullie kant op te stralen. Zodat jullie een beetje gesterkt worden in het verdriet. Onbegrijpelijk dat zo’n mooi en bijzonder mensje niet meer hier is. Wel hemels dat ze verlost is van alle pijn en in “het land van beter zijn” er dagelijks is. Alle liefs van ons uit Pijnacker: Vivienne, Veronique, Leon en Yolanda
Ik leef zo met jullie mee, maar het erge is dat dat niets uithaalt volgens mij. Het is en blijft een leegte, een oneerlijke leegte waaraan je telkens herinnerd wordt.
Je schrijft zo mooi en puur, misschien is het een idee om samen met het gezin een boek te gaan schrijven?
Hele lieve groet van Elya
Lieve allemaal,
Roes roest, wat is dat prachtig verwoord en wat is het waar, maar wat een pijn en verdriet voel je door die woorden heen.
Jullie verdriet kan ik niet wegnemen maar misschien kan ik’m iets verlichten door jullie te vertellen dat ik Anne nog regelmatig overal tegenkomen.
Laatst op het Michael, toen we met de klas van Daan gingen proefdraaien, toen zag ik het kamertje van Anne. Wat zag het er mooi uit en wat werden er nog veel berichten voor haar achtergelaten, veel kinderen ‘praten’ op die manier nog elke dag met haar.
En tijdens de studiedagen in Breda kwam ik Anne weer tegen. Toe stond Margreet op het podium met de button van Anne op haar sjaal gespeld.
Roes roest, en de pijn, het gemis en het verdriet prikken er gemeen doorheen, ik hoop dat het jullie lukt om steeds kleine stukjes roes te laten roesten.
Lieve Fred, Mariette en Daan, elke dag zijn wij in gedachten bij jullie.
knuffel van Cobi
Lieve allemaal
Je krijgt wat je dragen kunt – dat de pijn nu voelbaarder wordt, wil ook zeggen dat je nu sterker bent geworden, het beetje bij beetje toe kunt én moet laten. Dat is helaas niet anders en hoort onlosmakelijk bij het proces van groeien en kracht hervinden. Ik weet zeker dat jullie die kracht met zijn drieen hebben en dat Anne vanaf haar wolk, jullie kracht alleen maar sterker maakt. Voor haar kun je het, doorgaan en huilen en lachen en ook weer, later, opeens ontdekken (en waarschijnlijk de eerste paar keren met enorm onterecht schuldgevoel) dat je zomaar gewoon oprecht geniet van iets. Laat maar gebeuren. Die kracht hebben jullie wel!
liefs van ons,
M
Wat heeft iedereen al mooi gesproken in reactie op het bericht van Fred, ik kan het alleen maar bevestigen.
Wel heb ik nog iets moois te vertellen.
Toen ik mijn filmplan schreef voor de jeugddocumentaire over Anne, was het idee dat Anne zou vertellen hoe zij beter was geworden.
In het voorwoord moest ik uitleggen wat mijn motivatie was. Ik schreef dat ik niet lang geleden gefilmd had tijdens de droevige gedagzegging van een meisje van zeven, Senna. Ze was overleden aan een vorm van hersenvliesontsteking. Ik schreef dat ik het ongelooflijk moeilijk had gevonden om daar een film van te maken. Het past veel meer bij mij en mijn werk om een verhaal te vertellen dat laat zien dat iets wèl weer goed kan komen. Daarom wilde ik het verhaal vertellen van Anne.
Intussen waren de ouders van Senna ontzettend verdrietig en probeerden ze de draad weer op te pakken. Het was hun enigst kind en ze waren al over de veertig. Het was erg moeilijk om door te gaan.
Het werd zomer.
En toen bleek dat er een wonder was gebeurd: de moeder van Senna was in verwachting! Ik kreeg er helemaal kippenvel van.
Niet veel later kwam de rotklap vanuit Breda: Anne was weer ziek geworden. Ik was verbijsterd, want ik had hier eigenlijk helemaal geen rekening mee gehouden. Maar Anne was vol goede moed en ik geloofde er 100% in dat het goed zou komen.
Toen Anne stierf, is ook een deel van mijn (naïeve?) beeld van het leven afgebrokkeld: kennelijk is het leven oneerlijk, en doet het er lang niet altijd toe hoe positief je denkt, hoe sterk je wil is, en wat voor een mooi mens je bent.
Op 6 maart zou het mooie mens Anne 14 jaar zijn geworden.
En nou komt het: op diezelfde dag, 6 maart, werd de nieuwe dochter van de ouders van Senna geboren: Lorin Senneke.
Gelukkig gebeuren er in het leven toch nog mooie, glinsterende wondertjes.
Liefs, en heel veel sterkte,
Susan
Het is vakantie. We kopen paaseieren, we versieren het huis. We genieten als de zon even schijnt. En dat is goed.
Het is alleen zo heel erg anders. Er ligt een sluier (een roes ja) overheen. Want het is een heel andere vakantie dan we gewend zijn en zouden willen. Want Anne is er niet. Ze belt niet, staat niet onverwachts voor het raam, lacht niet achter in de tuin. Ze blijft niet logeren, maakt geen grapjes, heeft geen nieuwe Paaskleren om te showen. Rosemarijn roept niet vrolijk : ‘ik ga naar Anne’ en gooit vervolgens de deur veel te hard achter zich dicht. Ze belt niet om te vragen of ze mag blijven eten, langer mag blijven, of mee mag op stap met de Van Hoekjes. Ik krijg geen overheerlijke (restjes :-)) ) brownies, geen zalige appeltaart……
Dus maken we het altaartje voor Anne nog mooier, huilen en proberen de dankbaarheid te laten overheersen van Anne te hebben leren kennen; we proberen haar zonlicht weer te laten schijnen en dat lukt: natuurlijk!!. Want het licht en de kracht die Anne heeft is grensoverschrijdend en haar stralen bereiken ons telkens weer!
wat is er weer mooi geschreven , en je voelt de pijn en vedriet erdoor heen…voor mij als “buitenstaander” dus hoe moet het voor jullie wel niet zijn..ongeloofelijk zeer moet dat doen, en ja daar moet je doorheen, dat weet ik helaas wel.
lieve mensen over 5 dagen vlieg ik naar de andere kant van de wereld, ik had graag een button gehad om daar ook anne mee naar toe te nemen, ik heb die niet, dus doe ik het op mijn eigen manier, in mijn hart en in muziek, en ik ga zoals al eerder gezegd in sidney,of ergens waar ik een super plekje speciaal plekje kan vinden een kaars aansteken voor jou anne, en hopelijk vind het licht zijn weg naar jullie,fred mariette en daan en kunnen jullie er iets van voelen.
Leave a Comment